Vannacht is mijn allerbeste vriendje overleden in zijn mandje. Ik was er niet bij maar heb hem wel gevonden. Het leek net of hij sliep, al wist ik gelijk dat het mis was.
De laatste paar weken heb ik onwijs met hem lopen tobben, na het uit laten voeren van een bloedonderzoek was gebleken dat hij last had van nierfalen. Ik heb alles geprobeerd qua eten, medicatie en natuurlijk liefde en aandacht. Het mocht niet meer baten..... Het ironische is dat ik eergisteren nog tegen hem heb gezegd dat als hij wilde gaan, dat hij dat dan ook maar moest doen... Het zien lijden van je beestje is erger dan het gemis wat ik nu moet dragen.
Ik hoop dat hij nu de rust heeft die hij verdiend, het beestje was op ondanks dat hij vorig weekend pas 8 jaar is geworden.
Het verlies valt me zwaar, gelukkig ben ik gezegend met nog een schat van een hondje. Het waren broertjes en nu ik hem zie, zie ik ook nog een stukje van Brutus. Ergens is dit heel zwaar maar aan de andere kant erg troostend.
Ik zal hem nooit vergeten, het was mijn kameraadje, mijn vriendje, mijn allesje.... Ik en je broertje maken het wel samen, we hebben altijd heel veel plezier gehad met zijn drietjes... Ik weet dat je een goed leven hebt gehad, dat straalde je uit...
"Nothing can replace you"



3 doggies

























