Na jaren van trainen op Mexx zijn vertrouwen in honden en in mij (dat ik heb bescherm en dat hij het niet zelf hoeft op te lossen) zie je natuurlijk steeds wel vooruitgang, maar ook steeds terugvallen door nieuwe aanvallen. Voor jezelf is de vooruitgang dan zo klein steeds, al is hij al zo veel vooruitgegaan..
Maar zijn vertrouwen in mij, als hij aan de lijn zit, of los bij me loopt in de wijk ofzo, dat is zo enorm gegroeid dat het me soms echt opvalt.
Vandaag bv..
Ik wandelde een rondje en kwam langs het kleine winkelcentrum. Omdat ik nog kaas nodig had wilde ik nog even de winkel in.
We wandelden richting winkel en een vrouw met cocker kwam de dierenwinkel uit, de hond ging gelijk in de aanval (schuim op de lippen, ogen bijna uit de kassen, heel eng beest), de vrouw had ons gelukkig al gezien en de riem kort gehouden.
Mexx loopt dan vrolijk kwispelend door naast me, aan de riem heeft hij het volste vertrouwen dat hem niets gebeurt, hij kijkt vaak niet eens op of om.
Bij de winkel leg ik hem vast, ga naar binnen, pak de kaas en sta weer buiten. Mexx vrolijk (werd aangehaald door kids).
Kids weg en ik maak Mexx los (riem los van halsband om de riem van de paal af te halen), die doet een paar stappen naar achteren om de fiets heen die naast hem stond.
Stomme ik had niet opgelet en zag te laat dat de vrouw met de 'geschifte' cocker op dat moment net weer onze kant uit kwam.
Vrouw let niet op, cocker neemt een aanloop en wil in de aanval, komt aan het einde van de riem en de vrouw wankelt nog wat passen onze richting uit.
De cocker kwam tot ong 50 cm van Mexx vandaan, helemaal woest grommend en met klapperende tanden.
En Mexx, die stond aan de andere kant van een fiets, los van de riem....
Maar hij draaide alleen een oor bij en keek strak naar mij! Vol oogcontact, kwispelend staartje en echt een blik vol vertrouwen, alsof hij niet eens de cocker achter hem hoorde of zag.
Ik natuurlijk gelijk een prijzende stem opzetten en hem voor me roepen, Meneer kwam gelijk voor, nog steeds die happy 'smile'.
Vrouw met cocker was ondertussen tot stilstand gekomen en probeerde hem nu weg te sleuren.
Maar als ik dan zon moment met Mexx meemaak ben ik zo trots en kan ik wel een traantje laten.
Dan zie je even hoe ver al dat trainen ons toch gekregen heeft. Zover dat Mexx zoveel vertrouwen in mij heeft (buiten het bos) dat hij weet dat hem daar niets zal gebeuren als ik er bij ben.
Iets wat je soms toch vergeet als hij een terugval in het bos heeft..
Toch fijn om op dat soort momenten zijn enorme vooruitgang (of iig het niet omslaan naar terug uitvallen) te zien.
Dus voor iedereen die aan problemen werkt, kijk goed naar alle dingen die je al wel bereikt hebt en geniet daar van 



3 doggies








