Mijn allerbeste maatje ooit

Het is immiddels alweer 2 jaar geleden dat onze golden, Blondie is ingeslapen.

Ik heb er nooit echt over gepraat, maar oh wat mis ik haar nog ontzettend zeg!

Ik ben met Blondie opgegroeit en ze was werkelijk mijn beste vriendje. Ik werd op de basisschool altijd gepest en heb in mijn korte leventje al wat dingen moeten doormaken, hierdoor werd Blondie mijn steun en toeverlaat.

Ik zat als kind altijd bij haar, zodra ik niet naar school hoefde was ik bij Blondie te vinden. Ik vertelde haar al mijn "geheimpjes", ik knuffelde met haar, ik speelde met haar.... Als ik me weer eens down voelde dan was Blondie er om me een lik en een knuffel te geven.

Toen ik wat ouder werd nam ik Blondie werkelijk overal mee naartoe, naar het bos, park, winkels, bus, trein, maakte niet uit ze ging altijd mee!

Wat was ze een trouwe hond zeg en zo'n allemans vriend. Ze vond werkelijk alles en iedereen leuk en lief.

Toen ik stage ging lopen bij gehandicapten kindjes ging Blondie altijd mee, ze was zo lief voor de kindjes!

Ik mis haar nog steeds zo enorm veel, het was echt een hond uit duizenden!

JA het verlies van je beste maatje blijft altijd pijn doen.

en soms als je wat aan doen bent wat je vroeger met je maatje deed denk je er weer extra aan. Ik heb dat ook nog altijd. ik heb er redelijk wat gehad maar ben ze geen van allen vergeten en zal ze ook nooit vergeten.

Toch nog al is het een tijdje terug sterkte, en in gedachten is je maatje nog altijd bij je.

Groetjes en sterkte natascha

ik kan me voorstellen hoe jij je voelt de hond die ze tong uitsteekt mijn daisy is vier sept overleden ik heb haar helaas in moeten laten slapen.
ze was echt mijn maatje heb er nog steeds veel verdriet van ondanks ik nog vier teckels heb.
wens je veel sterkte toe.

drie teckels en mix

Ja, het blijft moeilijk he?
Tijd zegt wat dat betreft niet zo heel veel...
het blijft pijn doen en je blijft haar missen...
Wel heel ifjn om te lezen dat ze zoveel voor je heeft betekend, een trouw maatje, die altijd bij je was!
Sterkte!!

Groetjes, Anita.

Ik zie er heel erg tegenop. Ik probeer me nu wel eens voor te stellen hoe het zou zijn zonder Flat Eric of hoe ik me zou voelen als hij komt te overlijden, en dan word ik helemaal naar en heb ik het gevoel dat ik het niet aan zou kunnen. Ik kan me me leven zonder hem gewoon niet indenken, verschrikkelijk!

Bedankt voor jullie reactie's.

Ja het blijft gewoon moeilijk, ookal is het alweer 2 jaar terug.
Ze was inderdaad echt mijn allertrouwste maatje!

Ik moet ook eerlijk bekennen dat als iemand me nu zou zeggen dat als ik onder een brug zou moeten wonen zodat ik haar terug krijg, hoef ik daar niet eens over na te denken hoor!

Ze was echt zo'n superhond en ze is zo rot aan haar einde gekomen, vind ik zelf.

Het was ook zo ontzettend onverwachts.

Dat blijft altijd een stempel houden op je leven denk ik als je een hond moet missen.Vooral als een hond ook nog eens zoveel voor je betekend heeft en je zoveel steun heeft gegeven in moeilijke tijden.
En soms komt het dan opeens weer even heel hard aan.

Sterkte ermee.

Groetjes Marianne

Hoi chocomelk
Ja zo iets blijft altijd bij je he je maatje verliezen is heel moeilijk ik heb precies het zelfde met boomer dat is nu twee en een half jaar geleden al heb ik taat boomer mis ik ook nog elke dag
groetjes joke

Beste Chocomelk,

Dat jij je maatje mist, is heel begrijpelijk.
Het was niet alleen je maatje, het was je alles.
Blondie was er voor je, altijd. Waar andere tekort schoten en jou pijn deden, vulde Blondie aan.
Zoals je al zegt, je steun en toeverlaat. Als dat wegvalt,heb je het gevoel dat de wereld onder je voeten vandaan zakt.Blondie was en is een hele speciale hond voor je geweest en dat zou altijd zo blijven.Weet dat Blondie altijd bij je is.
In je hart en in je herinnering blijft Blondie voortleven.En het gemis, ja meis dat blijft, het wordt minder op den duur, maar missen blijf je haar doen.

Liefs,
Wilma

Ja ik zit hier echt gewoon weer te janken.
Ik zal haar inderdaad echt altijd blijven missen.

Ik heb nu ook zelf 3 honden, maar ik mis blondie nog steeds heel erg!

Vind het echt fijn jullie berichtjes!

Ze was inderdaad echt zo belangrijk voor me, zij was voor een periode in mijn leven echt de enige reden dat ik nog kon lachen.

Blondie zou ook met mij meegaan als ik uit huis ging, maar helaas is dit nooit gelukt. Ze was echt mijn hond!

Natuurlijk heb je verdriet als je maatje overlijdt.
Ik ken mensn die er maanden ziek van zijn.
Iemand die geen honden heeft en van honden heeft leren
houden, weet niet waar wij het over hebben.
Henk van Dijen de voorzitter van de jack russell vereniging vertelde mij van zijn drie jack russells.
Een ervan had hij moeten laten inslapen.
Een buurman meldde: je hebt er nog twee.
Die kon niet begrijpen, dat je kunt rouwen over een hond en dat dat ruimschoots gecompenseerd kan worden
door twee anderen.Dat is absoluut idioot.
Ik begrijp het absoluut. Mijn oudste Jack Luca
is in 2005 bijna doodgebeten door een pitbullachtige.
De eigenaar van de pitbull liet mij achter met
een stervende hond en hij heeft het toch overleefd.
Maar die angst dat hij doodging, ik krijg nu nog rillingen. Ook nu ik mijn jongste Romeo zie, denk ik soms al dat ik ooit afscheid moet nemen.
Het is beter een lief maatje te verliezen, dan
haar nooit gekend te hebben.

Heel herkenbaar. Onze Buster is in augustus 2007 overleden. Hij was mijn favoriet en eigenlijk is hij het nog steeds...Er gaat geen dag voorbij zonder even aan hem te denken. Ik kijk ook dagelijks even naar zijn foto bij zijn herdenkingshoekje. Bij het horen van bepaalde liedjes op de radio, denk ik ook aan hem terug en volgen er meestal tranen. Een voorbeeld is nog steeds "afscheid nemen bestaat niet" van Marco Borsato. Dit nummer heb ik ook gebruikt voor zijn herdenkingsfilmpje! Ik zeg ook altijd, zolang je jouw maatje niet vergeet, blijft hij/zij verder leven. Je draagt het voor altijd met je mee en het heeft een plaatsje gekregen in je hart...Wat overblijft zijn alleen die fijne herinneringen...

Groetjes Monique

heel herkenbaar monique.
dat heb ik elke dag nog met simba die helaas te vroeg overleden is verleden jaar okt 2008.
groetjes jo

Lieve chocomelk,

Ik snap je volkomen, het verdriet is soms zo intens, mijn lieve schat Urbahn zit nog vers in mijn geheugen (16 januari 2009), en zal ook nooit verdwijnen omdat hij ook mijn allerliefste was, 13 jaar lang alles met elkaar kunnen delen, overal mee naartoe....ik ken je verdriet, maar we moeten enkel de mooie herinneringen levend houden en die zullen nooit uit ons hart verdwijnen.

Liefs
Martine