als een reu volwassen wordt is er een kans dat hij niet meer zomaar bij alle reuen kan, maar dat is toch niet zielig, in 1e plaats bij jij belangrijk voor hem, ver boven al het andere.
dus zielig, waarom, omdat hij in zijn puberteit zijn grenzen aan het aftasten is, wat kan wel, wat werkt niet. van onzekerheid naar een uitval gaat.
aan jou de schone taak zijn karakter te begeleiden naar volwassenheid.
ik heb al wat reuen gehad, en nog nooit 1 die bij alle andere reuen kan, er zijn er altijd wel een paar waar het niet mee "klikt'. Op het oog lijkt het soms aan de 1 soms aan de ander te liggen, maar hondentaal is zeer subtiel en wij missen heel wat commnunicatie en interpreteren zo nog weleens iets verkeer.
zitten vind ik ook geen goed advies, ik zie over het algemeen (maar Asha is duidelijk met haar verhaal dat het ook anders kan
) dat honden zich dan nog verder opladen en exploderen of zo onder appel moeten blijven dat er ook spanning naar de baas ontstaat.
wij stappen altijd uit dit soort situatie's.
Gorby is geen ruziemaker, maar laat zich ook niet alles zeggen, en heeft een vrij hoge houding die ook irritatie van andere honden opwekt.
tja, dan steek ik over, neem een afslag, keer om, wat me uitkomt, als er maar geen gezeur aan de lijn onstaat, zeker gezien zijn formaat word ik daar niet blij van, bovendien kan ik hem dan niet belonen.
Maar zielig........ dat zie ik niet hoor.
de roedel van de hond is zijn gezin, al het andere is leuk. Gorby heeft wat vriendjes en vriendinnetjes, dat vindt hij best leuk, maar hij heeft ze niet nodig, hij hoort bij ons.