Zoals sommige van jullie misschien weten, was silver toen hij bij ons kwam, echt een kat uit de boom kijker. Negeerde ons, en deed alles nu gewoon op eigen houtje.
Maar nu na 8maanden bij ons, is hij echt mijn beste vriend geworden. Luisterd redelijk en is erug slim.
Nu was er vandaag de broekse kermis, een spelletjes middag voor kinderen uit onze straat, bestaad al 140 jaar dus lekker druk etc. Mijn ouders zitten in de commisie dus ik moest (verplicht) helpen. Ik hielp met de spelletjes en mn moeder zat achter het touwtje trekken voor kindern van 0-4jaar.
Ze had silver er naast gelegd, omdat daar niemand langs mocht, alleen vrijwilligers en commisieleden. Silver hadden we dus het securitie (schrijf je dat zo?) tuig omgedaan en hij lag lekker te maffen.
Waar ik nu dus zo trots op ben is het volgende; mijn moeder was aan het praten met een moeder van een baby/kind dat volgens mij net kon lopen. hij/zij was op de grond gezet en er vandoor geslopen. zo naar silver. Hij is echt een super lieve hond, doet nog nieteens een vlieg kwaat (letterlijk). Dusdie baby kruipt naar hem en aait hem over zn kop. Silver blijft gewoon liggen, hij draait zn kop weg en moet gapen. Die baby stop zo dr hand in zn bek (oei) wat doet silver, gaat dat handje likken, baby helemaal lachen. En toen kwam de moeder erachter dat ze weg gesniekt was. en pakte haar op. Maar Silver heeft haar niet omver gebanjerd, volg gelikt weet ik veel. Was zo schattig om te zien.
Zo waren er wel meer kinderen die hem wouden aaien. en hij vond het allemaal prima. Daarom ben ik zo trots op hem!
Dat wou ik even delen met jullie



3 doggies











