het is toch wat hoor...dat kleine meisje van me. Zoals ze voor me loopt. Der achterbeentjes een beetje wijder...want der hele prutske is gezwollen en rooiig. Ze doet buiten net zo enthousiast maar het is anders. We lopen andere routes. Zij zet nog steeds in voor de grote parken. Ik ga voor de achterwijken. Ik reageer nog wat anders naar andere honden: ben allert of het geen reutjes zijn, moet nog even aan mijn nieuwe taakje wennen: teefje tegen dekking beschermen. Nu ligt ze op der fleece. Dan zucht ze even. Kijkt verveeld naar achter. Tilt der pootje op. Een likt een keer aan der gezwollen geslacht. Ze draait op der rug maar kijkt daarbij niet genietend. Ze draait door op der andere zij. Ze kijkt me tussen der ooghaartjes aan. Een andere blik als anders. Ik glimlach en lip mijn lippen. Ze komt verveelt naar me toe. En neemt aarzelend plaats op de hoge poef. Een kreuntje. De poef kleurt een beetje rood. Ze begint met toewijding het plekje te poetsen. O o, wat leef ik mee! Het is de normaalste zaak van de wereld. Maar och toch vrouw zijn is me wat hoor



3 doggies



en ze is dan aanhankelijker als normaal.en als ze zucht komt er ook een klein zacht piepje uit.arme frummel.ze kruipt dan onder me oksel.dat doet ze al sins ik haar heb.dan doe ik maar een dekentje over haar heen en gaan we maar samen ff een tukkie doen.als ik mijn ongemak heb heb ik het ook altijd koud dus het kan best zijn dat puppymeisjes het ook koud hebben. 
