Niet slapen in bench

Ik heb 2 jack russell terrier reutjes.
Ik gebruik ook benches en dat zijn ze beiden vanaf
het begin gewend.
De oudste is 8 jaar, de jongste is 10 maanden.
Heel veel mensen hebben mij aangeraden, de rangorde
door hen zelf uit te laten vechten.
Dat heb ik nu zeven maal gedaan en het was nog steeds
niet beslist en het ging er hard aan toe.
Een hondentherapeut vertelde mij dat ik bepaalde
wie de baas was, ikzelf dus, dat het geknok tussen
de twee niet nodig was geweest, omdat ik ze in feite
het liet doen en ik had in moeten grijpen voordat
ze gingen knokken, bv. als er een knuffel lag
die van de een is en de ander deze wilde nemen
en daar een knokpartij over kwam.
Iedereen zegt wat anders, de een zegt dat ik de oudste
moet laten castreren, nee zegt de ander, je moet
de jongste laten castreren, nee zegt weer een ander
je moet ze beiden gelijktijdig laten castreren.
Weer iemand anders zegt, je mag geen benches gebruiken, weer iemand anders: je moet benches gebruiken.
De een zegt de oudste moet alles het eerste krijgen,
het eten, het eerste de riem om, nee zegt weer
een ander, de jongste omdat hij de sterkste is,
moet vanaf nu alles het eerste.
Ik wil daarmee aangeven dat iedereen zijn mening
heeft door ervaring geleerd.
Godfried Dols een hele goede hondentherapeut heeft
mij geleerd, dat de baas alles bepaalt, of de hond
in de bench gaat, een groter bench heeft dan de ander, of de oudste het eerste de riem krijgt of niet.
Of ze knokken of niet.
Ga je drie keer met dezelfde hond uit, heeft de
andere hond pech. Dat was een verademing voor mij.
Aangezien ik op het punt stond een van de twee weg
te doen, waarschijnlijk de pup.
Zover is het gelukkig niet gekomen.
Ik heb mij laten adviseren door hondenbezitters en iedereen zei dat ik ze dit zelf moest laten uitvechten. Absoluut verkeerd.
En dan heb ik het niet over kleine schermutselingen,
maar echt over wie de baas is.
Op dit moment ga ik de rechtstreekse confrontatie
uit de weg, ik moet ze wel bij elkaar laten en
aan elkaar laten wennen en zo langzaam alles opbouwen.
Dus of iemand een bench of niet gebruikt, maakt de
baas uit, niet de hond.
Zelf de jack russell fokker meldde nog dat ik ze
dit zelf moest laten uitvechten.
Godfried Dols meldde dat dat absoluut verkeerd was.
En hij is een prominent op dit gebied.

Als aanvulling : vertoont een van beiden verkeerd
gedrag, heb ik op een paar plaatsen blikjes staan
met kiezelstenen en voordat er iets begint, moet
ik een van die blikjes keihard naast ze op de grond
gooien, reageert de hond niet, gooi ik er nog een
achteraan. Niet tegen ze aan gooien.
Daarna negeer ik de hond en doe net of ik het blikje
niet gegooid heb, sterker nog ik mag niet eens naar
het blikje kijken.
Het gaat al een stuk beter en ze weten dat als er
iets dreigt, er een knal komt.
Ik was echt ten einde raad en de rust is langzaam
aan het terug keren.
Ik moet zelf rustig en adequaat reageren, ben ik
daar niet aan toe, houd ik ze gewoon nog uit elkaar.
Maar de belangrijkste les van die Godfried Dols,
laat je niet gek maken door hondenbezitters die allemaal menen het alleen goed te weten.
Ik ben zo bij nu, en langzaamaan beginnen ze aan
elkaar te wennen en te accepteren, zonder castraties.
Knokpartijen zullen best volgen, maar ik moet wel
alert blijven en mijn oudste gaat al bij de pup
in de bench kijken, of hij er nog zit.
En dan staan ze kwispelend tegenover elkaar.
Moeilijke tijd geweest, maar het is alle moeite
waard geweest.

Ik denk als 10 gedragstherapeuten op een rij zet, dat ze alle 10 zullen zeggen dat ze het in eerste instantie zelf uit moeten zoeken. Dat zouden ze in de natuur ook doen! Ingrijpen kan echt verkeerd uitpakken!! Tenzij beide honden heel duidelijk weten wie de "opper"baas in huis is, maar met een pup is dat nog niet het geval. De pup moet de volwassen hondentaal leren! Na verloop van tijd gaan ze echt wel goed met elkaar om....Als je te veel er in gaat mengen, kan de rust ook nooit er in komen en zullen ze altijd mot met elkaar blijven houden! Ben je dan een keer uit het zicht, dan kan het echt fout gaan! Ik zelf heb ook 2 reutjes. Ook zij hebben in het begin vaak mot met elkaar gehad. Ik ben daar nooit tussen gekomen. Ik heb ze wel vaker even apart gezet. Ook ik doe heel veel dingen apart met ze....Zo gaat de jongste bv met ons fietsen en maken we met hem grote wandelingen. De oudste mag meer van zijn rust genieten....Bij ons kan het nu nog wel eens flink botsen, maar dan gaat het altijd om iets lekkers! Dan grijp ik als baas dus ook direct in en laat ik het niet zo ver komen dat ze elkaar in de haren vliegen....Als ik van huis ga, zitten ze ook apart van elkaar. Ik zou echt oppassen met ingrijpen! Ga niet af op 1 advies....

Groetjes Monique

Nee hoor, ik ga niet uit van 1 advies.
Ik heb zoveel adviezen gehoord, dat ik er dol van werd, van hondenbezitters, van jack russell fokkers,
van eigenaren van hondenspeelvelden, dierenartsen,
en weet ik van wie nog meer.
De knok partijen kwamen door een kleinigheid.
De oudste wilde rust, de jongste knalde er tegenaan
en dan was er een vechtpartij, bv.
Ik heb zeven keer toegekeken terwijl ze het zelf
aan het beslissen waren en ze stopten niet.
Maar beiden gaven niet op, sterker nog, de jongste
die voor bijna alle honden op de rug gaat liggen,
deed dat thuis niet voor de oudste.
De opmerking van een kennis van mij die meldde dat
haar twee jacks zich tot bloedens toe verwond hadden
en dat ze ze uit elkaar moest halen en zijzelf zich verwond had, heeft gemaakt dat ik die dols inschakelde, omdat ik ten einde raad was.
Die Dols bekijkt de situatie, is bij mij thuis geweest en heeft de macho's life gezien en meegemaakt.
En mij gemeld als ik geduld had en de rust had,
dat ik het zo moest oplossen.
Kleine schermutselingen mogen uitgevochten worden,
maar geen harde confrontaties, de baas moet ingrijpen
voordat het gebeurt en dat helpt.
Als je als baas toe staat te kijken, denken de jacks
gewoon, nou het baasje laat het toe, dus we gaan door.
Maar ik ben het absoluut met u eens, ook bij
hondentherapeuten zit verschil van mening.
De eerste hondentherapeut meldde dat mijn oudste
die drie jaar geleden bijna is doodgebeten door
een pitbullachtige niet meer de ranghoogste diende
te zijn, maar de nieuwe puberende hond.
Die Godfried Dols zei niemand is de baas van de twee.
Jij bent de baas.
Ik ben echt niet over een nacht ijs gegaan.

Hoi Mo,
Ik lees nu even over je probleempje.
Ik heb ook een bullenpup, inmiddels 15 weekjes. Hij is savonds zo moe van het spelen met de groten, dat hij heel erg graag zijn benche in gaat. In zijn benche leg ik speelgoedjes, die hij overdag niet krijgt, zodat het spannend voor hem blijft. Hij speelt daarmee totdat hij moe is.....en gaat slapen.

Nu is het ook wel zo dat jouw pup al wat ouder is! en er al wat confrontaties zijn geweest. Maar toch blijft het oppassen geblazen met ingrijpen....Het advies wat jij gekregen hebt, is speciaal voor die twee rakkers van jou. Er is ook echt in de thuissituatie gekeken en ik ben het met je eens dat je wat moet ondernemen als de confrontaties blijven bestaan...Je moet plezier hebben van 2 honden! Niet dat ze constant mot met elkaar hebben! Gelukkig heb ik daar nu minder last van. Ik wil je wel een tip geven om dus veel dingen apart te doen, zodat je oudste wel zijn rust krijgt....Bij mij is het leeftijdsverschil tussen beide honden nog wat groter. De één is 15 en de ander 1 jaar! En toch is het heel logisch dat het daardoor vaker botst....Eentje wil spelen en de ander wil slapen. Als de oudste dan toevallig wakker is en wat wil doen, dan zit de jongste daar ook direct bij! Succes met de 2 kanjers....

Groetjes Monique

Hey Machtel,
Heb met veel aandacht je topic gelezen. Ook wij, mijn dochter en ik, hadden twee honden (dobermannteven), twee zussen uit dezelfde nest, die samen woonden en ook regelmatig in de clinch gingen met elkaar. Zij bleven doorgaan tot ze mekaar inderdaad ook verwonden tot bloedens toe. In die tijd hebben wij ook zoveel raad gekregen van de fokker, honden liefhebbers, trainers en iedereen die dacht ons met ons probleem te kunnen helpen. Spijtig genoeg kenden we niemand zoals Godfried Dols en wij hebben dan ook alles geprobeerd wat men ons aanraadde en hebben tenslotte de honden apart gehouden, omdat niets mocht baten. Wij hebben de honden ook laten vechten in de hoop dat een van de twee de "baas" zou worden en het vechten dan vanzelf gedaan zou zijn, maar zo werkt dat blijkbaar niet. Wij hadden mijns inziens ook beter ingegrepen voor het tot de harde confrontatie kwam. Het heeft ons enorm veel frustratie en extra aandacht (om ze niet bij elkaar te laten komen) gekost en wanneer ze dan toch per ongeluk bij elkaar geraakten, was het dadelijk feest. Gevolg: bezoek aan de DA om de nodige hechtingen en inentingen toe te dienen.
Toch zijn we fier dat onze honden (buiten de sporadische vechtpartijen), toch een goed bestaan gekend hebben. Ze konden dan wel niet met elkaar, maar dat hebben wij goed gemaakt door er steeds voor hen te zijn en ze zo weinig mogelijk alleen te laten. Mijn dobie is op 8 jarige leeftijd plots doodgevallen, die van mijn dochter is 11 geworden.

'k Wens je met je jack russels alle plezier toe en ben er van overtuigd dat je met Godfried een goede therapeut gevonden hebt. Het strekt je tot eer dat je eerst naar oplossingen zoekt en niet meteen een hondje wegdoet. Iemand als jij verdient het om een goed resultaat te behalen.

Groetjes, Rita

Hallo,
Ik heb een klein vraagje: Is het erg de bench van plek te verplaatsen bijv. van de woonkamer naar de slaapkamer en weer terug en weer heen?

Groetjes!

heb je geen nestknuffel of iets dergelijks voor je pup meegehad? dit stelt ze meestal gerust, eerste weken/maanden 'de geur van zijn moeder en/of broertjes en zusjes. ik heb sky dichtbij slaapkamer eerst gezet, en langzaam afbouwen tot de plek waar je je pup uiteindelijk wil hebben,ging wel goed