Doet het mij, omdat ik weet dat ik binnekort afscheid moet nemen van mijn allerliefste meisje Lila
Lila is pas 5 jaar....
Lila haar hart is vergroot en haar longslagader zit gedeeltelijk verstopt en daardoor is ze regelmatig benauwd en dat wil ik niet voor haar, dat verdient ze niet
Elke keer als we denken nu is het genoeg, knapt ze weer op. Maar we weten gewoon dat het eraan zit te komen.
Mijn meisje Lila, wij hebben echt een hele speciale band. 3 jaar geleden op vakantie in Curacao heb ik je ontmoet. We gingen "alleen" maar even voer in het asiel afgeven en koekjes aan de honden geven.
En daar zat je, een hoopje botten in een hokje en nee een koekje wilde je niet, je wilde alleen maar wat aandacht. Soms heb je dat je ziet een hond en je hebt wat met haar. En dat had ik met Lila. We wilden helemaal geen 4e hond, maar ik wist, ze moet mee naar Nederland.
Bijna 3 jaar hebben we echt genoten van elkaar, gekke Lila met haar streken, altijd vrolijk, maar altijd ook een beetje ziek, want we wisten dat je ehrlichia en hartworm had.
En nu zo plotseling gaat het ineens steeds slechter en word ik gedwongen om afscheid te nemen van het liefste wat ik heb, mijn meisje. Zoveel ellende in haar leventje mee gemaakt en dan moet ze ook nog gaan op zo'n jonge leeftijd. Dit verdient ze niet
ik ben er helemaal kapot van, kan het ook niet, maar laat haar ook absoluut niet lijden, want dat verdient ze helemaal niet.
Alleen maakt ze het voor ons heel erg moeilijk, want ze wil zelf helemaal nog niet gaan, doet nog haar ding, eet (weer) en is nog steeds vrolijk en doet alles voor aandacht....
ik denk steeds vaker, ik neem geen hond mer, elke keer het verdriet van het vroege overlijden. ik weet niet wat ik verkeerd doe, maar mijn "oudste" is 7 jaar geworden....



3 doggies






