Ik heb de leukste pup van Nederland
. Ik weet het zeker.
Al jaren wilde ik een hond, maar ik werkte 5 dagen en mijn vriend ook. Dit kon dus niet. Dus gaf ik de honden van familie leden wat extra knuffels en aandacht. Ik had nog nooit een hond gehad, maar wilde er per sé een hebben. Veel mensen verklaarden me voor gek als ik daar over begon. 'Je raakt je vrijheid kwijt, je huist gaat stuk, het is duur, weet waar je aan begint'. Hierdoor liet ik me altijd afschrikken. Maar nadat ik een jaar voor een demente jackrussel had gezorgd, wist ik het zeker:'zodra het kan, neem ik een hond'. Ik ben me gaan orienteren op ras, reu/teef en gaan lezen over opvoeden van honden. Maar de beslissing werd steeds uitgesteld en we besloten een hond te nemen als onze kinderen (die nog niet bestaan) wat ouder zouden zijn en ik meer thuis zou zijn. Maar toen....toen werd ik ernstig ziek. Ik belandde in het ziekenhuis en werd meerdere keren geopereerd. Later bleek ik een chronische ziekte te hebben die nooit meer overgaat. Ik kon niet meer werken en zou beperkt blijven qua energie, moest medicijen slikken en ziekenhuisopnames horen nou eenmaal bij mijn ziekte. Ternauwernood overleefde ik een buikvliesontsteking en toen ik thuis kwam te zitten wist ik het zeker! Die hond komt er, en wel nu!
Erkende fokker gezocht, ingeschreven voor een pup en in verwachting (van de pup). Een aantal weken later konden we hem ophalen. Na een moeilijk start voor mij en de pup, gaat alles nu steeds beter. Milow kent zijn commando's, luistert redelijk, is zindelijken is een enorme steun en toeverlaat. Door hem lach ik, sta ik op, heb ik regelmaat, kom ik in beweging en in contact met andere mensen. Ik krijg likjes, hij gaat op me voeten zitten als we buiten zijn en geeft me liefdesbeetjes. Ik kan niet meer werken, geen hobbies meer doen en ben veel alleen thuis, maar dat is veel minder erg want ik heb Milow!
En het allerbelangrijkste...die gevaarlijke ziekte heeft 60 tot 80% kan op een fatale afloop. En ik weet zeker dat ik dankzij Milow bij die 40-20% die het wel overleefd gat horen!!!!! Ik voel me elke dag beter en denk weinig aan de ziekte. Ik leef met de dag en houd me bezig met wandelen, socialiseren, spelen, oefenen, knuffelen en eten. Net als de hond
Ik ben zoooo blij met hem, dat wilde ik gewoon even kwijt....
























