Kelly (gast)
Sinds december vorig jaar hebben we een klein kruising teefje uit het asiel gehaald. Ze is weggehaald bij haar vorige baasjes omdat ze daar mishandeld en verwaarloosd werd
Ze is nogal een timide hondje, houd zich altijd op de achtergrond en spelen doet ze zelden of nooit. Als ze al eens speelt is het met een buffelhuid beentje waar ze dan even de tuin mee rond wandelt.
Vanavond nog even in de tuin een balletje aan het gooien met de 2 reutjes. Normaal gaat ze dan altijd onder een stoel liggen en kijkt vandaar hoe de 2 reutjes spelen en rennen, maar plots begon onze kleine meid mee te rennen achter het balletje 
Ze werd nog fanatieker toen bleek dat ze net wat trager was dan de andere 2, ze moest en zou als eerste bij het balletje raken.
Ze ging echt als een speer en voor het eerst leek het wel of ze even haar angst was vergeten en een gewoon dolgelukkig hondje was. Ik stond zelfs met de tranen in mijn ogen als ik haar zo zag genieten.
Als ze het balletje had kwam ze mij zelfs uitdagen om achter haar aan te rennen. Ze kwam tot bij mij gehuppeld en zodra ik mijn hand uitstak om het balletje te nemen ging ze er weer als een speer vandoor om dan enkele meters verder te blijven staan en mij kwispelend aan te kijken met een blik van "pak mij dan als je kan"
Het balletje terug brengen is er dus nog niet meteen bij, maar och wat was het fantastisch mooi om haar te zien rennen.
En voor het eerst zag ik ook echt deugenieterij in haar oogjes. Ik kan niet beschrijven hoe gelukkig ik ben om haar zo te zien spelen
