Soms heb ik het: de drang om op te ruimen. Meestal op momenten dat ik het beter zou kunnen laten, zoals nu. Ben ziekig, dan hoor je op de bank of in bed te liggen. Ik niet, ik krijg ineens een soort electroshock: opruimen!
Vandaag was het ook zo'n dag.
Martie op de knietjes achter de bank met een handstofzuigertje om de vogelveren weg te zuigen...
Jazz die met z'n snoet veertjes wegblaast en dan met z'n kop onder de veertjes ineens besluit dat het elders beter pluis is. Gevolg: veertjes all over the place...
Martie, koortsig van al dat gepoets, in touw om nog wat (schrik niet!) achtergebleven kerstversiering op te ruimen. Daar moet ik me altijd voor opladen, het kost me moeite....ik vind dat altijd zó gezellig. Maar goed, eens moet het weg...terug in de doos.
Jazz die eens aan die eekhoorn van riet trekt, met strikjes loopt te zeulen....Jazz die op z'n neus bij de doos staat om het zorgvuldig ingepakte langzaam maar zeker weer uit te pakken...
Martie die haar zelfgemaakte beren poetst en maar weer op hun vertrouwde plek zet. Vanalles ploft op de grond.... houten schaaltjes, takjes met eikeltjes, maar ook die leuke hanger (een steen in een handje). De duim van het handje breekt af, Martie op de grond...
Jazz die de eikeltjes alweer heeft gejat, maar die bemerkt dat het vrouwtje wel heel erg over de grond snuffelt. Daar moet iets te halen zijn! Vrouwtje heeft een banaan in haar hand (was ook gevallen) en Jazz trekt heel stiekem aan het steeltje...
Uiteindelijk zat de doos dicht, maar zelfs dat kon Jazz niet stuiten. Een gevouwen doos met een piepkleine opening bovenop....met een strikje, want dat kon hij zien zitten. Hup, strikje eruit...
't Is goed zo. We hebben ons weer nuttig gemaakt vandaag. Mijn dank was groot jegens mijn beste vriend. Mijn hulpje dat altijd voor me klaar staat: Jazz........


3 doggies







