Ben het met Natasja eens.
Bij waren door onze eerste hond (draadje los en kon ineens aanvallen) wat banger geworden, vooral moeders.
Dus waren we heel lief voor Mexx als pup, alles positief etc.
Maar Mexx is dus best een pittig kereltje, de eerste maand ging dat allemaal goed tot hij de 6 maand bereikt had en tijdens het bed verschonen naar boven was gekomen en op bed ging liggen.
Moeders stond naast me en zei: 'Hup Mexx eraf' en maakte zon soort bijbehorende beweging, waarop Mexx opstond en gromde.
Tja op dat moment moest ik snel ingrijpen, moeders had al wat vertrouwens problemen en dit moest gelijk afgelopen zijn.
Dus ik heb hem bij kop en kont gegrepen en zo van bed afgegooid (natuurlijk niet extreem hard maar wel even een groot schrikmoment en iets pijnlijk). Hij rolde gelijk door op de rug en ik heb even met zware stem gemopperd en ben erboven blijven staan en heb moeder ernaast laten staan.
Daarna 'vrij' gegeven en genegeerd. 5 min later was hij ook weer net zo gek als altijd 
En dat was ook 1x en nooit weer...
Hier mag Mexx ook maar sporadisch op de bank alleen als de deken er ligt EN hij toestemming krijgt. Zodra ik eraf ga of hem eraf stuur MOET hij er ook af.
En ook bij zijn etensbak of speeltjes, ookal is dat niet helemaal de natuur, dit hebben we hem gelijk geleerd, wij mogen alles afpakken wat we ook willen. Wel krijgt hij het vaak terug of knuffelen we even.
Mexx is een ontzettend lieve hond, maar we moeten gewoon duidelijk zijn.
In het begin met nagels knippen kocht ik hem ook om met koekjes als hij begon te grommen, maar dat is nu ook afgelopen, hij kent het, is het gewend en ok vind het niks, maar dat grommen is afgelopen, (brommen/mopperen mag wel dat doet hij in zichzelf en niet gericht op ons) hij kreeg gewoon een beet in zijn snuit of kneepje in de nek. Mijn hond gaat niet grommen tegen mij...
Kijk als het angst is pak je het anders aan, maar als een pup van 5 maand gaat grommen naar me omdat hij iets niet wil dan wordt hij wel op zijn plaats gezet.