Het laatste halfjaar is flink afzien geweest, ik heb moeten knokken als een leeuw om mijn opleiding te halen, daarnaast moeten werken, en mijn vriend aandacht moeten geven. Al mijn tijd stopte ik hierin.. Want ik ben niet iemand die opgeeft, als ik iets wil, dan knok ik ervoor! Nu ik dacht dat die rotperiode voorbij was, kwam er een einde aan mijn relatie. Alsof de grond onder m'n voeten weg werd gevaagd.. ongelooflijk en heel surrealistisch..
Gek dat een hond je zo uit het niets weer in de realiteit krijgt. Je voelt je zo alleen, tot die pluizebol even lekker tegen je aan komt liggen. Bram is de afgelopen dagen opvallend lief voor me. Het eigenlijk niet zo'n knuffeldier of schoothondje, maar hij is niet bij me weg te slaan. Hij houdt me constant in de gaten en loopt nóg meer als anders achter m'n kont aan. Hij houdt me in de gaten, dag en nacht.. en wanneer ik een traantje laat gaan, laat hij zich vallen op mijn voeten of springt de bank op. (terwijl hij dat eigenlijk niet mag!)
Ik ben zo blij dat ik m'n kanjer heb die me eventjes lekker 't huis uitsleept en me gezelschap houdt.
Het is fijn om een hond zijn baasje te mogen zijn.




3 doggies




Je beste vriend...























