Onze tri colour sheltie heeft zijn laatste jaar in een rolstoel doorgebracht!
De zenuwen in z'n rug werden langzaam afgeknelt, dus langzaam maar zeker verloor hij het gevoel in z'n achterhand. Eerst had hij de rolstoel alleen nodig met lange stukken wandelen, maar het werd steeds minder en op een gegeven moment kon hij helemaal niks meer zonder de rolstoel!
Hij was er wel wonderbaarlijk snel aan gewend, sjeeste in de rolstoel door het bos, achter de bal aan en had nog supeveel lol in 't leven. Maar na een jaar was hij zo slecht, hij zakte door z'n voorpoten (omdat daar al het gewicht op lag) en op het laatst was hij ook niet meer zindelijk. Hierdoor veranderde hij helemaal, had nergens geen zin meer in en lag de hele dag maar op dezelfde plek in huis.
Toen heeft m'n moeder de beslissing genomen dat het genoeg was, het was voor hem geen fijn bestaan meer. Hij was ook al 13,5 jaar oud! Hij was helemaal op...