Kanker...opgegeven...en nu?

Ruim een half jaar geleden werd bij onze hond Pebbles (nu 9 jaar) de meest agressieve vorm van kanker ontdekt. De artsen zagen het donker in. Door de plaats van het gezwel (bij haar anus) was opereren geen optie en ze gaven haar dan ook niet lang meer.(er zitten meerdere gezwellen, maar die aan de achterkant is erg groot en gevoelig). Eigenlijk zeiden ze dat in laten slapen het enige was dat restte. We zijn nu ruim een half jaar verder..ze lijkt nog steeds fit...drinkt wel ontzettend veel... Haar ontlasting komt nog zonder een krimp van haar, maar is wel helemaal platgedrukt. Ze is heel belangrijk voor me en ik wil dan ook niet dat ze pijn gaat krijgen, maar wanneer neem je die beslissing...

Als je er zelf klaar voor bent, dan komt die moeilijke beslissing van zelf. Onze kanjer "Buster"kreeg in 2007 ook kwaal op kwaal. Wij waren ook ten einde raad. Wat moet je doen? Wij hebben hem 3 maanden voor zijn afscheid nog zijn oogje laten verwijderen, omdat we zo iets hadden, dat hij daardoor misschien wel weer langer kon leven. Iedereen zei tegen ons,dat Buster eigenlijk op was, maar wij wilde dat absoluut niet zien. Wij wilde ook niet verder met het idee "wat als we hem hadden laten opereren, was hij dan beter geworden". Vandaar dat we hem toch hebben laten opereren. Voor ons deed hij het nog goed. Hij at goed, kon nog stukjes wandelen, was nog vrolijk. Je wilt het liefst je maatje voor altijd bij je houden, maar je ziet zelf wel wanneer het echt niet meer kan en dat het egoïstisch wordt om haar nog langer te laten leven. Wij zijn weken met die beslissing bezig geweest. Door de operatie is hij alleen maar meer achteruit gegaan. Vreselijk als ik er nog terug aan denk. Ik heb heel wat avonden met hem op de bank zitten babbelen en huilen. Wat hij zelf wou, maar ja een antwoord krijg je niet van je kanjer. Onze Buster kreeg toen weer een hersenbloedinkje, waardoor wij ook echt wisten dat het nu beter was om hem te laten gaan. Ik kan je vertellen, als je er klaar voor bent, dan lukt het. Al is het met lood in de schoenen! Het is het laatste wat je nog kan doen voor je kanjer die al die jaren vreugde heeft gebracht. Ik ben nog heel lang bij hem gebleven en we hebben hem laten cremeren. Hij staat nu voor altijd hier bij ons in de kamer en hij heeft ook voor altijd een plekje in ons hart. Hij is nu een half jaar niet meer in ons midden. Kijk goed naar je hond en probeer langzaam naar het moment toe te leven. Probeer je sterk te maken voor dat vreselijke moment. Weet dat je het doet voor je kanjer! Het belangrijkste nu is dat je hond geen pijn heeft en dat zij nog vrolijk is en plezier heeft in het leven. Zodra je ziet dat dit beetje bij beetje minder wordt en dat ze ook pijn gaat krijgen, dan wordt het echt tijd! Jij zelf weet het beste wanneer dat moment aangebroken is. Laat dit niet door andere bepalen. Jij kent jouw hond het beste! Ik wil je heel veel sterkte wensen. Ik weet in welke schoenen je nu staat. Geniet nu nog ieder moment van Pebbles.

Hoi Katja,

1,5 jaar geleden hebben wij onze oudste laten inslapen. 2 weken voor die tijd ben ikzelf al bezig gegaan met de voorbereiding in mijn hoofd.

Op de dag zelf weet je het gewoon. Ik had de dag ervoor gemeld aan mijn vriend (die er nog niet mee bezig was)dat ik de dag erop de dierenarts zou bellen en dat die de ´s avonds moest komen. Wij moesten beide werken, ik 4 uren en hij een hele dag. Toen ik uit bed kwam liep ze niet meer en moest met ondersteuning haar plasje en poepje doen. Ik heb haar op de bank gelegt op een handdoek zodat ze haar gang kon gaan. Ik had me omgekleed en het ruikte heel vreemd in de woonkamer en ik ging bij haar kijken. Ze had bloederige diarree en dit kon ik haar niet aandoen en heb direct de dierenarts gebeld. Ook mijn vriend heb ik gebeld en ik heb mijn werk afgebeld want ik wilde haar zo niet achterlaten.

Zo zie je maar dat zo maar ineens weet wanneer de tijd daar is.

Ik wil je veel sterkte en wijsheid toewensen. Geniet nog van haar en maak zo veel mogelijk foto´s nog.

Groetjes van Esther

Dank jullie wel voor jullie reacties. Ik geniet zeker elke dag van Pebbles en onze meiden en mijn man ook. Ook de meiden heb ik verteld dat ze erg ziek is en dat er een moment komt dat ze er niet meer zal zijn. Hoe leg je het aan ee 4 en een 5-jarige uit? Ik heb bedacht dat ik er waarschijnlijk moeilijker over denk dan de meiden. Mede door dat ze zo jong zijn. Elke dag kijk ik of Pebbles d'r ogen nog glimmen, of d'r oortjes nog vrolijk bewegen en of haar staart nog fier omhoog staat. De pijnstillers die ze al jaren heeft voor HD (daar is ze aan geopereerd) doen hun werk nog steeds. Ik moet er inderdaad op vertrouwen dat ik het zie als het zo ver is, maar ik wil niet dat ze volkomen uitgeput is tegen de tijd dat ik er klaar voor ben...

Nogmaals bedankt voor jullie reacties... ik ga even knuffelen..

Groetjes,

Katja