Excuses voor mn lange tekst. Ik moet het gewoon kwijt. Praten kan ik met niemand dus wilde even schrijven. Sorry
Al hoewel het de laatste weken minder ging, deze week ging het heel goed.. Je at meer, blafte weer als iemand langs het huis liep, je liep vrolijk mee buiten..
Net als vandaag.. Overdag weer veel geslapen maar tussendoor lekker buiten geweest en goed gegeten. Ook nog geschooid om je snoepjes..
Na het eten liep ik naar de tuin en zag ik dat je op 3 verschillende plekken had gepoept en op 4 plekken enorm veel had overgegeven. Je stond stokstil te hijgen.. Het eerste wat bij me opkwam was het kijken naar je tandvlees. Ja, die was behoorlijk wit geworden.. Het zat er aan te komen, dat wisten we allebei. Maar op een dag dat het juist zo goed ging had ik er niet aangedacht dat ik je vandaag moest afgeven..
Meteen naar de arts die een prikje in je buik had gedaan en vertelde dat de inwendige bloeding begonnen was.. Ik zag aan je ogen dat je pijn had en ik wist nu dat het zo ver was. Toen ik huilend aan de arts vroeg, en nu? Zei hij tja een prikje is noodzakelijk. Ik vroeg naar de mogelijkheden nadat je ingeslapen zou worden. Hij zei met een glimlach denk er maar niet te veel over na, je mag hem meenemen naar huis maar dan kom je snachts weer terug en ik heb geen zin om snachts uit mn bed te stappen. Ik dacht meteen nee, bij zo een klootzak die dienst heeft geef ik je niet af.. We gingen naar huis en je ging meteen op de grond liggen, vooruit kijkend. Het was overduidelijk dat je pijn had dus heb ik meteen de andere arts gebeld. Hij kende je ook en was ook liever dan die andere..
Vandaag om 22.15 heb ik je af moeten geven met pijn in mn hart.. Op de heen weg zat je op schoot in de auto, en op de terugweg waren mn handen leeg.. Toen ik thuis kwam en ik zag je mandje trok ik het niet meer.. Ik heb nog nooit zo veel moeite gehad met iets. Jij, lieve Özgür. Je was net mijn kind.. Ik hoop dat je niet boos bent op me, je had pijn en ik moest je van die pijn verlossen.. Vergeten zal ik je nooit, je blijft voor altijd in mn hart.. Hoe ik die leegte in huis moet vullen weet ik niet. Vullen zal me ook niet lukken. Kan geen leven bedenken zonder mijn maatje.. Ik ga zo mijn eerste nacht zonder jou doorbrengen. En weer word ik elk uur wakker en kijk ik naar je, en besef ik dat je er niet bent.. Maar ik weet dat je nu geen pijn hebt en alle rust kan nemen die je verdiend hebt.. Je bent een bikkel, je hebt het zo goed gedaan moppie.. Ik ben trots op je.. Rust maar lekker uit schat.. We komen elkaar daar vast een keer tegen..



3 doggies
























