Mijn ouwe Chico (binnenkort 1 jaar dood) liep jaren geleden zo slecht dat mensen op straat er naar keken. Hij had een hernia, en artrose aan zijn linker knie. Ik liep buiten met hem, en zoals hij liep... dat was een kwestie van weken. Tot ik een toevallig passant tegen kwam, die gezellig met familie een wandeling maakte. Die gaf me de naam van een homeopaat en acupuncturiste.
Toen we daar vandaan kwamen liep Chico ineens weer als een kievit. Okee, hij had een raar hobbeltje, en galopperen deed hij niet meer zoals het hoorde (voorpoten galoppeerden en achterpoten sprongen tegelijk zoals een kangoeroe), maar hij LIEP WEER!
Zo hebben we het nog 3 jaar kunnen rekken met hem. De laatste behandeling had geen effect meer, en ook de dierenarts behandelingen van injecties in de rug tegen de hernia hadden weinig effect. Hij takelde ineens snel af. Het punt waarop de acupunctuur en de normale wetenschap niets meer voor ons konden betekenen lagen héél dicht bij elkaar.
Zonder deze acupuncturiste, had mijn Chico misschien maar 11 geworden in plaats van 14. En... honden kunnen het niet faken, het is niet psychisch voor een hond. De hond kan niet denken 'dit werkt, dit werkt' en dan ineens beter gaan lopen.
Naar mijn mening kan acupunctuur dus daadwerkelijk het verschil maken.
Ik ga met Dobby binnenkort ook. Met de fenobarbital tegen de epilepsie was hij als een normale hond. Hij deed ook álles wat ik hem geleerd heb, had veel meer aandacht voor mij en was ineens veranderd in de perfecte hond. Hij kán het dus wel, maar zijn eigen hoofd zit in de weg. Ik ga met deze acupuncturiste, die ook homeopate is, kijken of wat ik denk echt waar is, en of we er iets aan kunnen doen. Ik denk namelijk dat Dobby alle prikkels pats boem binnenkrijgt zonder ze te kunnen filteren. En ja, daar word je gek van. Ook kan ze misschien helpen voorkomen dat hij nog aanvallen krijg, en de voedsel gevoeligheid.
We gaan het zien.