Meehuilen

Hebben jullie dat ook, dat je soms zo zit mee te leven met de verhalen in topics dat je er van moet snotteren? Zoals nu met Machtel en haar kleine Luca die zo ziek is.

Of laatst van het rottweiler pupje van 12 weken die ingeslapen moest worden omdat hij zoveel mankeerde. En zo zijn er wel vaker dingen die mensen hier vertellen die me aangrijpen.

Mijn vriend zegt wel eens tegen me "waarom léés je dan die zielige verhalen als je er niet tegen kunt?!"

Ben ik nou zo overdreven (zoals mijn vriend dat noemt) of hebben vrouwen dat nu eenmaal sterker?

Hm... Het grijpt me wel aan. Ik vind het heel erg van Luca en van Roy was ik ook zo geschrokken. En toen met Annie die de bevalling niet overleefde en kleine Gucci van Miss V die toen doodgebeten is. Natuurlijk is dat erg.

Maar ik ben denk ik wel te nuchter om daar echt om te huilen of zo. Als ik zulke verhalen lees ben ik vooral heel verbaasd met een vleugje (grote vleug) medeleven voor de eigenaars.

en homo's hahahahhaa ja natuurlijk hebben vrouwen dat vaak meer. Maar ik denk dat er verschil zit tussen je behoefte aan meeleven en even een huil...Ik persoonlijk huil zo aan de computer makkelijk even mee. En voel me daar prima bij zeg maar. Ik raak niet verder van slag ik word gewoon geemotioneerd geraakt. En vind dat prettig. Net als met lachen. Even een verdrietje hebben of een angst voor een ander hondje geeft voor mij ook aan dat ik goed zit met mijn hondjes liefde zeg maar. Die beesten roeren mij. Die verhalen treffen mij. Ik leef me makkelijk in.

Trouwens, als het goed is, is Roy nog niet ingeslapen. Ik weet niet wanneer ze dat willen doen, maar ik denk volgende week of eind deze week.

Niet echt gezellig praten, maar ik ben wel benieuwd naar de reacties van anderen...

Nou, ik ben een griener hoor.
Vooral als ik dan ook nog een foto van het hondje erbij te zien krijg..........

Dat ligt eraan, de ene keer wel en de andere keer niet.
Ligt er ook een beetje aan hoe ik mezelf voel, maar ja , ik kan ook zo meehuilen als ik zoiets lees.

Huilen niet zo snel...maar dat is uberhaupt niet de eerste manier van uiten bij mij bij iets moeilijks. Ik merk dat dit soort verhalen me ontzettend aangrijpen. Ik kan me er ook heel goed in inleven.

ligt een beetje aan mijn dag... Laatst kreeg ik een krabbeltje van iemand op mijn profiel, waar ik al tranen van in mijn ogen kreeg... Maar meestal ben ik vrij nuchter.. Ach, laten we het maar houden op hormonen!

ik huil niet zo snel maar leef ontzettend mee met mensen die vreselijk dingen meemaken met hun hond.

Ja ik snotter regelmatig bij dat soort berichten.
En denk me dan in hoe de baasjes zich moeten voelen, het zal je eigen hond maar wezen....

Ik heb dat hier toch ook wel ooit
en bij het lezen van al dat minder goed nieuws
lopen de rillingen over mijn rug ...

Grtz

ja ik heb dat ook hoor huilen,het valt me trouwens op dat ik meer huil met verhalen van dieren als van mensen.En zeker met Luna omdat mijn hondje op die manier overleden is bijde dokter aan het infuus,met hetzelfde ziektebeeld.Ikvoel altijd mee de pijn die mensen voelen bij ziekte,of overlijden van hun dier.En dan ismijn dag gewoon naar de bliksem,kan datniet vanmij afzetten.Dierenleed kan ik echt niet tegen.

Ja YmY, heb ik ook! Zit ook gelijk mee te snotteren! Vooral als het om dingen gaat die jezelf ook meegemaakt hebt, zoals nu bijv met Luca , dat je je hond dan achter moet laten. Vind ik zelf ook zo verschrikkelijk! Je hebt weer dat machteloze gevoel van je wil graag helpen maar dat gaat niet! Of Famke die haar laatste puppies weg ziet gaan, kost ook weer een pakje zakdoekjes! Wat zijn we toch een eitjes hè.

ik voel wel echt een brok in mn keel en een soort steen in mn maag dan..

Zit ook gelijk mee te snotteren! En Ron vraagt dan steeds moet je een zakdoek hebben en waarom lees je het dan nou gewoon omdat ik dat wil.

O ja hoor, ik zit hier ook soms te snotteren. Vooral bij Afscheid & Memoriam...

Ik vind het ook altijd zo verdrietig! bij het lezen van zulke verhalen pak ik beer snel vast om even mee te knuffelen!

Bij mij schiet direct de tranen in mijn ogen als ik die vreselijke berichten leest

Ik heb geregeld een brok in mijn keel
en af en toe tranen in mijn ogen...

Ik ben wel heel gevoelig en soms kies ik er bewust voor om ze niet te lezen.. want ik kan er namelijk uren over piekeren.. helemaal wanneer ik dan opzij kijk naar m'n eigen trouwe vriend.. moet er niet aan denken..