Ben net terug van mijn Luca.
Hij herkende ons en stond op.
Met zijn infuus aan zijn kleine pootje.
Zijn buik is helemaal opgezet, zijn poten zijn
door de vele prikken en naalden ook veel dikker,
maar bovenal hij heeft de kijkoperatie overleefd,
de narcose die hem niet gegeven werd, omdat hij veel
te zwak was.
Sinds hij de transfusie heeft gehad is hij toch vooruit gegaan.
Hij braakte nog wel gal, omdat hij al misselijk was,
de kijkoperatie heeft gehad en natuurlijk die narcose.
Maar voordat ik ging heeft hij nog een checkup gehad
en kreeg nog een spuitje voor de misselijkheid.
Ik heb foto's van hem genomen, dat kon ik vandaag
pas doen,omdat het me te veel pijn doet, hem te zien
lijden.
Hij heeft in elk geval geen bloed bij het braaksel
meer en god zij dank ook niet meer bij de urine.
Dat was een waterval bloed maandagmiddag.
Ik heb weer op de grond gezeten, hem in mijn armen
gewiegd, hij werd heel rustig.
En hem geknuffeld. Hij sliep in mijn armen.
Ik weet niet wat uit het kweeksel komt, maar ik zie wel dat hij iets beter is.
En wat mij diep ontroerde, hij trok de lip op tegen de assistente die het infuus aanraakte.
Ze moest er zelf om lachen en prees hem de hemel in
dat hij zo sterk was.
Vanavond kan ik nog bellen,dat wordt wel laat op de avond, bij de laatste check up voor de nacht.
Morgen worden de bloedwaardes weer gecheckt en hoop zo dat het goed is nu.
Ze zijn vanmorgen al gestart met medicatie voor een eventuele ontsteking. Ik hoop toch zo dat het geen gezwel is.
En weer wilde Luca mee, toen ik de sleutel pakte.
Morgen is mijn vent jarig.
Mijn bikkel.