Gisteren is Bobby meegeweest met een kanotocht. Ik zag mezelf al drie keer over de kop gaan met een hondje dat alle kanten op sprong, maar niets hoor. Bobby was zo lief en rustig.
Terwijl we de boten in het water lieten zat ze al geïnteresseerd op de steiger te kijken. Tegen de tijd dat ik me heel voorzichtig en wiebelend en 'ojee, zou die niet omslaan' in de kano had weten te werken, hoefde ze al niet zo nodig meer. Met zo'n hondje op schoot wiebelde de kano ook alle kanten uit, maar even later had ik mijn evenwicht gevonden en konden we van de tocht genieten. Bobby hield met gespitste oortjes alles in de gaten, de schaapjes op de kant, een fazant, koeien. Toen een fuut zomaar vlak voor haar neus onder water dook kon ze haar ogen haast niet geloven. Tussendoor nog lekker gepicknickt en een paar keer gestopt om de kano's over de weg te tillen. Tegen het einde vloog opeens een eend met jonkies voor ons het riet in. Ik was al bang dat Bobby er nu wel achteraan zou springen, maar gelukkig deed ze dat toch maar niet.




3 doggies























