Dat Bram een vreemd ventje is, dat wist ik allang.. maar wat ik net meemaakte.. daar ben ik toch zo van onder de indruk dat ik deze even wilde delen met jullie.
Eind 2002 is mijn lieve oma overleden, en op haar begrafenis is een prachtig nummer gedraaid van Ennio Morricone. Schitterend!
Nu is Bram geen hondje dat aanslaat of blaft. Doet hij eigenlijk nooit. Ook niet op muziek. En aangezien we hier groot gitaar-fanaten zijn heeft hij de meest hoge noten al gehoord. Doet hem niets.. hij slaapt gewoon door.
Nu had ik net eventjes de behoefte me terug te trekken met een bakkie, en heb dit specifieke nummer aangezet...
Bram zette toch een keel op! Oorverdovend.. alsof hij begon te huilen! Mijn hart brak... hoe kan dit nu? Oma overleed in 2002 en Bram is pas begin 2009 geboren......
Wat ben je toch bijzonder...



3 doggies






















