Wat is het toch, wat de hond zo mooi vind aan apporteren.
Neem Meike mee naar het spoor en ze is niet meer te houden, haar staart wordt bijna een rotor, zo enthousiast gaat die heen en weer, en het koppie straalt!
Ze staat al in de starthouding en als je niet snel gooit dan is ze al op de plaats van waar de steen of bal zal landen.
Als je dan wachten roept zwaait haar kont zenuwachtig heen en weer tot je hebt gegooid en dan als een speer zoeken naar de bal/steen.
Het is nooit genoeg, ze kan er eindeloos mee doorgaan, zowel op land als in het water.
Wie weet waarom een hond het zo mooi vindt om te doen?



3 doggies
