Lisa, ik denk dat u gelijk hebt.
Ik liep echt met ogen in mijn achterhoofd, te wachten
totdat ze gingen vechten. En ze vochten dus ook.
Er is nooit iets ernstigs gebeurd, maar ik werd
helemaal tureluurs, te meer omdat ik met mijn emoties
bij mijn zieke familieleden zat en bang was dat de
telefoon ging.
Ik werd ook helemaal gek van al die goedbedoelde adviezen, de oudste castreren, nee, de jongste,
nee allebei, laten vechten dat zei eigenlijk iedereen,
met het gevolg dat er geen einde aan de knokpartijen kwam.
Mijn oudste corrigeerde de pup Romeo niet genoeg,
zodat met 8 maanden van hem, de vechtpartijen begonnen.
Het eerste op het grote uitrenveld en dat ging over
een balletje, daarna had ik gewoon totaal geen rust meer.
Echt, de kalmerende signalen van Verhoeven de
deskundige brachten in elk geval duidelijkheid
en rust in de tent.
Daar ik veel in het ziekenhuis zat is mijn jongste
1 week bij Verhoeven geweest, Luca de tweede week en
samen de derde week.Dat gaf veel rust.
Je kunt niet met artsen aan de telefoon spreken als achter je je honden aan het vechten zijn.
Ik zou bovenal nu proberen rust in huis te brengen, ze niet constant bij elkaar laten.
En af en toe een time-out voor hen inlassen.
En inderdaad een goede deskundige inschakelen.
Maar, ik kan u geruststellen, het komt goed.
Ik wens jullie heel veel sterkte toe.