Vanmiddag is onverwacht Sanne, een hondje van mijn moeder overleden. Ze is 12 jaar geworden. We hebben haar op 6 jarige leeftijd als ex-fokhondje gekregen en de laatste jaren was het echt al een oude dame. Bij het wandelen sukkelde ze altijd wat achteraan en als je haar riep kwam ze heel langzaam aanlopen, alsof het batterijtje op was, grapten we vaak. Mijn moeder nam haar ook alleen nog maar mee op rustige wandelingetjes. Vanmorgen was ze naar het bos gegaan, toen ze merkte dat Sanne wel erg ver achtergebleven was. Toen ze ging kijken, had Sanne het ontzettend benauwd. Dat beterde ook niet, ze bleef zwoegen om aan lucht te komen. De dokter gebeld, waar ze meteen terecht kon. Ik ben meegegaan en aanvankelijk leek het iets beter te gaan, ze ademde al wat rustiger. Maar eigenlijk werd haar ademhaling steeds zwakker tot ze zachtjes in onze armen weggleed.
Ik kan het nog steeds nauwelijks bevatten, zo plotseling. Ze mankeerde eigenlijk nooit wat. Ze liep dan wel langzaam, maar in een dolle bui of bijvoorbeeld achter een andere hond aan, dan kon ze nog best meerennen, zonder problemen achteraf. En zo ineens is ze er niet meer.
Toch is het voor het hondje eigenlijk wel het beste gegaan zo, geen lang ziekbed, gewoon nog lekker met het baasje mee uit en dan waarschijnlijk haar hartje dat het opgegeven heeft.



3 doggies

























