Aan Billy had ik een hele kluif. Hij had zijn hele socialiseringsperiode mislopen. Eerst was hij het enige pupje van het nest, dan werd hij door zijn mama verstoten en moest hij gevoed worden met de papfles. Aandoenlijk, maar daar kweek je dus probleemhondjes mee. Toen hij op 9 weken pas bij mij was, kreeg hij een zware vorm van kennelhoest en mocht hij niet naar de puppyklas. Dat duurde 6 weken. En tegen dat hij goed en wel kon gesocialiseerd worden, was er al wat aan de hand. Hij deed agressief naar andere honden, integendeel was hij super lief tegenover mensen. Ik heb op verschillende manier geprobeerd om er iets aan te doen, maar niks mocht echt baten. Ik was er zelf zo stressy van geworden, en dat hielp ook niks. Het enige wat ik nog kon doen was plaatsen met andere honden vermijden. Dus geen park of bos in het weekend, en altijd wandelen op de meest onmenselijke uren, vroeg in de ochtend of laat op de avond. Het was zijn enige probleem, maar het was heel vervelend. Toch ben ik blij en trots dat ik Billy heb gekend ! Hij was mijn speciale ventje !