Hoi Hoi Allemaal,
Steeds meer begin ik te beseffen dat ik meer met mijn hond heb dan met mensen.
Als ik Storm niet had kwam ik alleen nog buiten om te werken.
Nu heb ik Storm...Mijn steun en toeverlaat.
Het maakt hem niet uit al kijk ik nog zo chagarijnig. Al praat ik niet tegen hem, of juist wel.
Wanneer ik hem ook roep...altijd komt hij kwispelend aangerend.
Mijn beste vriend, mijn maatje, mijn wereld.
Iemand aan wie ik niet hoef uit te leggen waarom ik niet meer lach,
Mijn hond...die nu rustig naast me ligt en zucht...
Ik aai hem over zijn koppie...lief kijkt hij me aan en alsof hij het begrijpt.
Dan haal ik mijn hand terug...en HAP...Jawel..Storm blijft die leuke lieve speelse pup die hij altijd is.
Maaar heel even,
een moment alleen tussen mij en hem. een moment dat niemand ons meer afneemt..
Hoeveel mensen het ook 'raar' vinden dat mijn hond de beste vriend is ik mij maar kan wensen.
Storm bedankt,



3 doggies








Ik denk er precies zo over ik heb veel meer met dieren dan met mensen ik zou niet zonder dieren willen / kunnen leven.













