Bijna 1 jaar geleden...

Hallo, op 2 maart zal mijn allerliefste Caramel 1 jaar gestorven zijn...Nog steeds heb ik heel veel verdriet. Ik heb het wel al een plaatsje kunnen geven, maar het doet nog steeds zo'n pijn. Gisterenavond toen ik in m'n bed lag, flitsten haar laatste dagen weer aan me voorbij. Hartverscheurend gewoon! Die tranen wellen dan op, niet te stoppen... Ik had dan ook zo'n speciale band met haar...en wat nog het meeste pijn doet is dat ze zo jong moest gaan, net geen drie jaar geworden...Dan denk ik dat we nog zoveel mooie jaren konden hebben samen... Is dat normaal dat je zolang kan rouwen? Voor ons zijn onze honden dan ook een volwaardig gezinslid...

groetjes, Lindeah

Lieve Lindeah,

Ik begrijp heel goed jou verdriet, koester de mooie momenten die je samen had, al waren ze kort.... en vergeten doe je dat nooit....de pijn zal wel slijten, maar de gedachten blijven hoor.

Veel liefs

Martine

Ik snap het ook heel goed...heb nog altijd tranen als ik over mijn vroegere honden praat. Om Jumbo en Jack, Winnie en Coco...Lamborghini, de kleine Fred.... Stuk voor stuk. Jumbo verloor ik in 1983, dat is nu bijna 26 jaar geleden. Ik zag laatst een foto van hem, toen kwam de hele geschiedenis weer bovendrijven.
Sterkte...

Ja hoor is heel normaal dat je nog zolang na zijn sterven verdriet hebt.
Ik krijg ook nog vaak tranen in mijn ogen van mijn overleden honden.
Ik mis mijn honden nog bijna iedere dag.
Vooral mijn bouvier dat was echt mijn grote vriendin.
Terwijl ik dit type wellen de tranen weer op.
maar ja van haar heb ik ook pas in september afscheid moeten nemen.
Sterkte verder.

Gr Liesbeth,turbo en Luna

Ja hoor,ik begrijp je verdriet helemaal,ik mis mijn maatjes,die overleden zijn ook dagelijks,er is altijd wel iets,wat je er aan doet herrineren,ook ik kan volschieten,bij bv een foto,ik heb van Chella mijn rottweiler,haar riem bewaard,soms ruik ik eraan,maar langzaam is de geur er toch afgegaan,Chel is inmiddels alweer bijna 7 jaar dood,maar ze blijft wel heel dichtbij mij.
Heb ooit gelezen,dat je het moet los laten,zodat het voor je dier/mens makkelijker word,dit doe ik dan ook ik het belang van hun.
Zo ook mijn rode pers Boelie,die zwaar verwaarloosd,vermagert,nauwlijks tandjes,vieze oogjes,en ontstoken oortjes had,toen ze bij mij kwam,bij haar kwam er een gevoel bij mij los,dat is niet te beschrijven,wat had ik een verschrikkelijke medelijde met die kat,heel mijn hart ging naar haar uit,heb gedokterd met haar,binnen een half jaar,was het een hele tevreden,gezonde pers,met een vacht,daar zei je U tegen,dat was zo gelukkig en blij,jammer genoeg,heb ik maar 4 jaar voor haar mogen zorgen,ze stierf toen ze 7 jaar was,ik heb daar zo,n verschrikkelijk verdriet van gehad,nu ik dit op schrijft,staan er weer tranen in mijn ogen,ik heb geen geloof,maar ik hoop zo,dat ik al mijn overleden dieren,daar boven weer in mijn armen mag sluiten,dus hierbij,ik weet wat je voelt,verdriet.......en je mis ze.
Sterkte

Hoi Lindeah,

Ook ik begrijp het helemaal. Mijn Buster is in augustus 2007 overleden en ik denk nog bijna dagelijks aan hem! Hij is altijd mijn favorietje geweest. Ook hebben wij best wel wat met hem gedoktert waardoor hij ook ons zorgenhondje was. Hij is 13 jaar en 4 maanden geworden. Op speciale dagen mis ik hem altijd extra...BV zijn verjaardag, zijn sterftedag, onze verjaardagen, kerst etc etc....Zelfs met de geboorte van mijn dochtertje was ik verdrietig dat hij het niet mee kon maken.....Dus meid, het kan echt lang duren voordat het grote verdriet weg is..Er blijven momenten dat je aan je kanjer denkt...Ik heb het bv ook bij bepaalde muziek....Ik zeg altijd, zolang je jouw maatje niet vergeet, blijft hij ook verder leven.....Ook ik hoop dat als ik straks moet gaan, dat ik Buster dan weer tegenkom en dat we voor altijd weer samen kunnen zijn.....Maar vooral dat hij mij nog kent.

Liefs Monique

Mijn honden mis ik ook.
Kleine dingen die herinneringen boven halen.Nog een halve bal vinden van Saba en opeens weer voor je zien hoe hij dat verstopte.Ergens een bot terug vinden en je herinneren hoe Shita ze altijd door de kamer gooide.
De mooie herinneringen worden steeds sterker en maken me vaak aan het lachen.Maar opeens kan het ook zo door mijn ziel heen snijden en barst er zomaar een waterval van tranen los.Soms zit ik in de kamer en kijk naar Shita's plaats om even te kijken wat ze doet en besef opeens dat ze er niet is en dat komt dan als een steek.

Honden geven je ook zoveel trouw en liefde dat het gewoon enorme invloed heeft op je gevoel,ze kunnen je zo raken.Dat is niet zomaar weg omdat de tijd is verder gegaan.
En ook al zou de hele wereld zeggen een rouwtijd voor een hond is zo en zo lang.Je voelt wat je voelt, en dat mag er altijd zijn.


Nog geen 3 jaar is echt nog heel jong.Veels te jong.

Sterkte

Groetjes Marianne