Gisteren. Ik was de gele dag weggeweest, kom thuis, zegt mijn man; Kiara liep plotseling mank, ik heb haar poot al helemaal nagekeken, kan niks vinden. En idd, ze liep nog mank. We gaan eten, begint ze ineens te janken! Dus, even af eten, en dan de d.a maar bellen. Maar toen ik van tafel opstond, vloog Kiara naar de keuken, niks mank! Alleen haast om in de keuken te komen. We zitten later aan de koffie, Kiara ineens gillen! Dus toch de dienstdoende d.a gebeld. We konden meteen langs komen. Op weg naar de d.a rijden we over een drukke weg, en zegt mijn man inees; Ach, kijk nou. Ik kijk, en zie een eend midden op de weg strompelen. Wij stoppen, ik met gevaar voor eigen leven mij op die eend geworpen, eend
op schoot, mee naar de d.a. Aangekomen zegt mijn man; Ik parkeer de auto wel, en neem Kiara wel mee, ga jij alvast maar naar binnen met die eend. Ik hield die eend, met gestrekte armen van mij af, want ik was als de dood dat hij mijn broek onder zou poepen. Zo kwam ik dus de wachtkamer binnen. Waar nog meer mensen zaten. Met de eend recht voor mij uitgestoken zeg ik; Ik had gebeld, ik kom met mijn Newfoundlander! Pas toen ik het had gezegd, dacht ik; Oke, dit komt wel heel erg dom over! En mijn man maakte het er niet beter op, door te zeggen; Volgens mij is hij net pas aangereden, want de weg lag nog vol met .....haren!!
Maar goed, de eend is gered, en Kiara?? Daar kon hij eigenlijk niks bij vinden,ze heeft pijnstillers gekregen, en moet het ff rustig aan doen. En vanmorgen liep ze al niet meer mank. we houden haar dus nog maar ff rustig, hopelijk is het voor de eend ook goed afgelopen.



3 doggies









heel lief van je om ook die eend mee te nemen. hoop dat het met kiara beter gaat en ook met de eend 









