Op dinsdag 4 mei heb ik mijn allergrootste vriend Bonnie laten inslapen.
Hij was een kruising maar leek een beetje op een maltezer,alleen een beetje hoger op de poten.
14 jaar heb ik hem aan mijn zijde mogen hebben,omdat ik altijd thuis ben heb ik hem dus al die tijd bij me in de buurt gehad.
En ik was dan ook zeer aan hem gehecht en hield veel van hem.
Bonnie hield er niet van om geschoren te worden en verzette zich dan ook hevig als het weer moest gebeuren.
Daarom liet ik hem in het vervolg dan ook scheren bij de dierenarts onder narcose.
Zo merkte hij er niet veel van.
De laatste keer was in september 2009 en hij zag er weer mooi uit.
Maar Bonnie werd ouder(hij was al bijna 14)en de da waarschuwde me dat het niet goed was voor Bonnie en dat het een keer fout kon gaan.
Bonnie ging achteruit en begon moeilijker te lopen,hij kreeg evenwichtstoornis en viel vaak bijna om.
Omdat ik thuis gladde vloeren heb gleed hij ook vaak uit en lag dan ook vaak in spagaat op de vloer en kon niet meer uit zichzelf overeind komen.
Ik had wel zoveel mogelijk kleden en zo op de vloer voor Bonnie om hem het een beetje makkelijker te maken.
Maar ook ging hij minder zien en liep soms tegen dingen aan.
En hij had ook minder kracht om de drempel bij de achterdeur
over te komen.
En Bonnie had ondertussen ook weer een dikke vacht gekregen en omdat hij niet toeliet om geborsteld of zo te worden had hij ook weer veel klitten.
Dus moest ik hem weer onder narcose laten scheren en het risico lopen dat het deze keer wel fout ging of dat hij daarna nog slechter zou zijn?
Toen heb ik de laatste twee maanden getwijfeld of ik hem moest laten inslapen,uiteraard wilde ik Bonnie niet laten lijden maar had niet de indruk dat hij er veel last van had.
Maar hij hijgde de laatste tijd ook veel meer dan vroeger en dat zou met zijn hart te maken kunnen hebben.
Toen heb ik besloten om op 4 mei hem te laten inslapen.
Een verschrikkelijke beslissing.
Mijn vrouw en ik liepen met Bonnie op de arm naar de da en ik liet hem op een grasveld los lopen.
Hij liep vrolijk en helemaal niet mank of moeilijk naast ons en ik had bijna rechtsomkeert gemaakt.
Maar ik heb toch doorgezet en omdat het prikje de laatste keer dat hij onder narcose geen pijn deed dacht ik dat dat nu ook wel niet het geval zou zijn.
Maar dat was het nu dus wel!,ik moest hem stevig vasthouden en de da gaf hem een prik in zijn bil,Bonnie beet in mijn arm,niet dat ik daar veel om gaf maar voor Bonnie was het niet fijn.
De da zei dat ze hem een overdosis had gegeven die normaal voor een hond van 30 kilo was en Bonnie viel vrijwel meteen in een diepe slaap.
Ik had het liever gehad dat hij langzaam in mijn armen was weggezakt,had ik hem nog even kunnen troosten.
Maar het mocht niet zo zijn.
Al eerder heb ik honden moeten laten inslapen maar die waren ook echt ziek,de een had epilepsie en de ander had en hersenbloeding gehad.
Maar Bonnie was niet ziek,wel oud en een beetje versleten.
Maar dit was wel vele malen moeilijker en heb er dan ook verschrikkelijk veel moeite mee.
Ik hield van dat beest,meer dan ik ooit van een mens zal kunnen houden.
Ik mis Hem verschrikkelijk,rust zacht lieve Bonnie.



2 doggies



Heel veel sterkte.. het lijkt me de moeilijkste beslissing van je leven




















