Mijn beschermengel!

Hallo iedereen!

Aangezien ik nu een tijdje op Hondenpage zit en toch aardig wat mensen hier vertrouw wil ik dit met jullie delen...
Bijna iedereen heeft nu wel mijn 'kinderboerderij-verhaal' gelezen in het forum van Denise (zie: Ik weet het even niet meer.)
Maar het is natuurlijk niet altijd lachen en gieren geblazen met mijn honden...
Ze zijn er voor mij ook in hele donkere periodes geweest in mijn leven, en ze hebben zich echt opgericht als mijn beschermengeltjes.
En dan vooral mijn Duitse herder reu: Achilles, van 4 jaar oud.
Daarom wil ik graag dit verhaal met jullie delen, misschien dat sommige van jullie ook wel een moment of een situatie hebben meegemaakt dat jullie hond(en) zich hebben opgeworpen als bodyguard en/of beschermengeltje...
Het gaat over een situati die zich ongeveer anderhalf jaar geleden zich voortdeed. Ik kom nogal uit een heftige relatie, toen ik besloten had dat het zo niet langer meer kon en de relatie verbrak, begon te ellende pas echt...
Daar heb ik toch wel ruim een jaar last van gehad.
Maar goed, daarna een hele lieve nieuwe jongen tegengekomen en een nieuw leven mee begonnen, samen een huis gekocht, en nog steeds heel gelukkig samen.

We woonden ongeveer een jaar samen, en hadden Achilles al sinds hij pup was, hij was rond die tijd dat het gebeurde ongeveer 3 jaar.
We hadden Cleo net, die was een paar maandjes.
Het was op een vrijdag, en ik had zoals gewoon weer heel de dag gewerkt.
Ik ging al iets later naar huis dan gewoonlijk en ik liep nogal te haasten, omdat ik graag de honden wilde gaan uitlaten. Ik kwam thuis en gewoonlijk haalde ik eerst Cleo uit de bench (die zat overdag nog in de bench en Achilles liep altijd vrij rond door het hele huis), maar ik wilde Cleo dus eerst doen, omdat zij de jongste was en ik altijd bang was dat ze het niet meer kon ophouden.
Ik kwam binnen en wilde doorlopen naar de slaapkamer waar de bench stond, maar Achilles hield me tegen, ik wilde hem wegduwen, maar hij bleef voor mn voeten lopen, zodat ik niet verder de keuken in kon.
Omdat ik heel veel liep te bedenken (boodschappen doen, huishouden nog doen, geen tijd, etc) dacht ik er niet te veel bij na, en zei ik: Nou Achilles, doordrammertje, ga jij dan maar mee als eerste....
Ik klikte hem aan en liep op mn gemakkie naar de lift en door naar buiten..
Ik liep net een stukje van mijn flat toen ik uit mn ooghoeken een jongen aan de telefoon achter mij zag lopen. Ik besteedde er geen aandacht aan, want ja... er zijn zo veel jongens met telefoons...
Maar toen hoorde ik die jongen zijn stem en ik schrok me helemaal wezenloos! Het was dus mijn ex!
Ik probeerde snel door te lopen, maar hij had me ondertussen ingehaald, hij riep mijn naam en ik bleef stokstijf staan, ik durfde niet meer verder te lopen...
Het zweet stond op mn rug, kippevel liep over mn armen, mn benen waren puddig geworden en mn handen waren klam van het koude zweet...
Op het moment dat hij bij ons was, wilde Achilles naar hem toe lopen om, zoals bij iedereen, uitgebreid gedag te gaan zeggen en aangehaald te worden...
Ik zei: Achilles nee, niet doen.
Dat zeg ik zoveel, en dan gaat hij toch vaak zijn eigen gang, maar deze keer hoorde hij blijkbaar iets in mijn stem en merkte hij aan iets aan mijn lichaamstaal... want hij mijn lieve goedaardige reusje sloeg om als een blad aan een boom,
Hij stopte (mn ex stond ongeveer 2 meter voor me) keerde zich om, keek naar me, keek naar mn ex, draaide zijn kop weer terug met een blik van: er is iets heel fouts aan de hand!
Hij kwam teruggelopen, en ging bovenop mijn schoenen zitten, met zn flanken tegen mn knieën aan.
Hij deed helemaal niks maar staarde alleen maar naar mn ex. Hij gromde niet, liet geen tanden zien, helemaal niks!
Maar wat ik wel merkte (en wat mijn ex niet kon zien) was dat Achilles al zijn spieren in zijn hele lijf gespannen had, klaar om in de aanval over te gaan, zijn lichaam voelde ik trillen van de gespannen spieren. Zo had ik hem nog nooit meegemaakt!
Het enige wat ik kon bedenken (in sommige situaties ga je aan de raarste dingen denken) was dat ik Achilles zijn riem niet moest laten vallen..tsja hoe bedenk je het! Maar goed dat was het enige waar ik heel de tijd aan dacht...
Na een tijdje, het leek een eeuwigheid te duren, maar ondertussen misschien maar 5 a 10 minuten liep mijn ex door en zakte ik bijna door mijn knieën van de paniek en angst...
Achilles keek me aan met een blik van: Vrouwtje het is goed, hij is weg.
Ik keek hem aan en ik voelde de tranen in mn ogen branden...
Achiies sloeg weer helemaal om, en ging weer verder met zijn gewoonlijke snuffelstage, en geknor, gesjor etc.
Ik heb mijn lieve reus nog nooit zo gezien en meegemaakt, en daarna ook nooit meer zo gezien...

Oh wat was ik blij dat ik op dat moment Achilles bij mij had en niet 'bang voor iedereen' Cleo...

Dat wilde ik graag met jullie delen, en wie weet heeft nog iemand zo'n situatie of moment meegemaakt....

Heel veel liefs Brigitte en poten van Achilles & Cleo

Poeh hej wat een verhaal!! Wat fijn dat je op dat moment je lieverd bij je had en hij je zo beschermde!!
Een beschermengel!! Super hoor!

Liefs Tien

WOW, wat een bezonder verhaal zeg!
echt een beschermengel
snapte alleen niet wat je ex kwam doen, praatje maken ofzo?

tja een hond is en blijft je beste ,betrouwbaarste vriend ,

Nee mn ex die is gestoord, maar dan bedoel ik ook echt psychisch gestoord...
En hij wilde zijn excuses aanbieden, voor welke hel hij me die voorgaande jaren heeft laten doorstaan...
Daarna begon hij weer als vanouds zijn doodsbedreigingen rond te strooien..
Dus nee, niet echt een praatje maken...

pff wat een gek!
net alsof excuses aanbieden naar al die jaren veel nut heeft.

ver uit de buurt blijven van die mensen ja,
goed dat je zown lieve schat bij je had die je altijd zou beschermen

@ Tien, even off topic, ik heb jou een PB gestuurd...

Liefs, Ilja

heel mooi verhaal zo zie je wie je beste trouwste vriend is toch.een hond is ook zo gevoelig.
jij heb zeker een beschermengeltje.

hele lieve groetjes jo en haar 4 kanjers

Eens stond ik savonds laat te pinnen (nee, niet zo slim) toen er een dronken kerel op me af kwam..... Lallen, stom doen en zo.

Oh nee, heb ik weer dacht ik. Ik had Saartje aan de riem. Begint ineens de riem te trillen, Saar grommen, GROMMEN niet normaal meer.
ZO stijf als een plank en zo groot als een Rottweiler stond ze daar naast me.
Dronken meneer keek eens, en was ineens zo nuchter dat ie de andere kant op liep.
Super gedaan Saar.

Hoi Brigitte,

Wat een verhaal meis, ja een hond kan zoiets super goed aanvoelen. Fijn dat hij op dat moment bij je was.
Ben in ieder geval blij dat je het nooit meer hebt gezien en dat je dat ook nooit meer hoeft mee te maken.Ook al geeft het een heel veilig gevoel het hakt er wel in.

Nee ik heb het nog nooit meegemaakt, maar ja met 4 van die kornuiten om me heen zou niemand het in hun hoofd halen om mij op welke negatieve manier dan ook te benaderen, want een ding weet ik zeker ze zouden er voor mij staan en ik denk niet dat ik daar aan hoef te twijfelen

Liefs Wilma

Hallo Brigitte,

wat een verhaal maar ja Achilles heeft het natuurlijk perfect aangevoeld - een vriend voor het leven!
Wat fijn dat hij er dus min of meer voor gezorgd heeft dat jij eerst met hem uitging.

Groetjes Astrid en een pootje van Blacky

Fijn als je zo'n beschermengeltje bij je hebt.
Mijn beschermengel heb ik helaas in september in moeten laten slapen maar zij beschermde mij ook altijd door dik en dun.
Ze wist/voelde dat ik in het donker eng vind om naar buiten te gaan.
Maar als we dan uitgingen bleef ze altijd heel dicht bij me.
Ook als er iemand aan kwam stond ze gelijk bij me.
Ik hoefde haar nooit te roepen.
En als het licht was hield ze me altijd op afstand in de gaten.
Hoop nog ooit een nieuwe beschermengel te mogen krijgen en anders doet Laika het wel vanuit daarboven denk ik.

Gr Liesbeth,Turbo en Luna

wat een schat van een hond echt een engel.

Wat trouw en goed beschermend is Achilles!! Echt TOPPIE!
En wat fijn voor jouw, dat je nu gelukkig bent!

Groetjes, Anita.
Poot van Spike.