Weet je waar het vaak fout gaat met herplaatsingshonden, de verlatingsagst heeft zoveel procent van de honden niet op het moment dat ze in het asiel komen, maar dat komt na herplaatsing.
Maar stel jezelf een rij cellen voor jij zit in een van die cellen, iedereen gilt om je heen dat ze eruit willen en dat ze bang zijn, en dat ze hun baasje missen dat ze naar huis willen.
Dan na een paar week word je meegenomen, je mag ineens overal mee naar toe, je word geknuffeld enz enz enz, en dan begint het gewone leven, je word achter gelaten, het is stil en de angst bekruipt je, ze komen niet weer, en je gaat joelen, je hoort iemand roepen dat je je mond moet houden, er is dus wel iemand, misschien als je hard genoeg joeld komen ze terug.
En dan na zolang joelen komen ze terug, je mag weer mee, het is weer fijn, dan komt er ineens een boze meneer die verteld jou baas dat je alles bijelkaar hebt zitten joelen, nu ma je lekker in de kamer liggen elke keer bij de baas.
Het best hoe hard het ook klinkt mensen kun je een asiel hond negeren de eerste tijd, elke hond wil bij een roedel horen, en door heel intens ineens met een hond om te gaan, is hij zo bang dit weer te verliezen dat ze zo´n angst krijgen dat ze dit dus doen.
Ze roepen echt letterlijk hun baas hun roedel.
En sommigen krijgen dus ook een enorme verdedigings drang, een soort jaloerse hartnekkigheid, stel je eens een jaloerse vriend of vriendin voor die de hele dag je controleert, nou dat heb je dan in hondvorm.
Sommige mensen brengen hem dan terug en zo worden dit soort gedragingen steeds sterker en sterker en steeds moeilijker af te leren.