Kinderen en honden zijn onberekenbaar.
Ook als ouders het hen duizend keer op het hart
drukken, geen vreemde honden zomaar te aaien
en het wel eerst te vragen, gebeurt het gewoon
toch nog.
Als er al eens een incident gebeurt, krijgt de
hond een spuitje.
Ik heb eens een programma gezien op de duitse tv,
waar op een schoolplein kleine kinderen speelden
en een man, die zogenaamd kwade bedoelingen had,
de kinderen uitnodigde mee te komen, want achter
in zijn auto had hij pups, de kinderen gingen allemaal mee.
Toen ze de ouders vroegen, wat hun kind in een bepaalde situatie zou doen,zeiden ze allemaal :
wij hebben onze kinderen geleerd niet met vreemde
mannen mee te gaan. Dat doen ze niet.
En toen zagen ze de beelden.
Allemaal gingen ze mee, de ouders waren verbijsterd, want alle ouders hadden de kinderen altijd op het hart gedrukt,nooit met vreemde mannen mee te gaan en ze deden het allemaal.
Gelukkig was het een man van een tv station, die dit wilde aantonen.
Als mijn Luca van schrik het kind gebeten had,
weet ik niet, wat er gebeurd was.
Het kind hing al over mijn Luca heen en had
hem al bijna geaaid.
Ik weet wel, dat in de maanden na de pitbullaanval
hij absoluut toegehapt had. Nu gelukkig niet meer,
maar een angstige hond reageert onvoorspelbaar.
En een enthousiast kind ook.





