Ik eet een bakje yogurt. Pippa is nu echt te opdringerig dus ik duw haar weg. Valt ze van der poef. Best in een rare hoek. Nou piepen, gillen, huilen! Nooit een hondje zo babymenselijk horen huilen! Oortjes plat, pootje slap. Dus ik pak der op troost haar. ZO geschrokken kleine schat. Ik voel een kwispel. Zet haar op de grond. Nog huilen met heuse tranen. Hart verscheurend. En dat pootje dus slap omhoog. Ik denk toch even checken. Dus huppel ik naar de keuken: "ik weet wel wat jou troost een beetej yogurt kom maar kijken"...huppelend gaat Pippa achter mij aan! Ongelovelijk! Ik moest zo lachen. Bel mijn moeder. Want ja er is een verhaal van mij als kind, van de schommel gevallen, gebruikte mijn armpje niet. Moeilijk naar de huisartspost op zondag. Frankrijk. Niets gevonden onderweg terug naar de auto gebruikte ik mijn armpje weer. O o wat zonde van die francs
Ik was 4 jaar
Mijn moeder gierde nu dus van het lachen: ik ken nog een verhaal...jou pipje lijkt wel heel erg op jou!!



3 doggies

. Was ze nog een pupje en knalde ze met dr kop in het donker tegen een stapel stenen aan. Kennelijk had ze haar pootje ook pijn gedaan, want ze kwam hinkend naar mijn vader en moeder en mij toe. Zo grappig, want mijn ouders begonnen haar direct te troosten (en Dobber maar doorhinken he ;-D). Nou had ik al eerder van zulk soort streken gehoord, dus ik heel blij en vrolijk "Dobber!!! Kom is hier meisje". En ja hoor. Vrolijk lopend op 4 pootjes zonder hinken kwam mevrouw naar me toe 






