Naast onze Witte en Duitse herders hebben we ook een aantal Chihuahua's. Inmiddels zijn onze oudste hondjes op een leeftijd van 5, 14 en 17 jaar overleden. Pepito, het hondje dat met 5 jaar is overleden is zijn hele leven niet echt normaal geweest door een dubbele longontsteking die hij met 4 weken opliep. Iedereen die de Chi kent weet dat ze een heel open en vrolijk karakter hebben (mits je een goede hebt uiteraard) en hij heeft in zijn leven niet gespeeld.
Pepito was van mijn zusje. En niet zo van "hier heb je een chihuahua hij is van jou" maar hij heeft haar uitgekozen. Hij liep bijvoorbeeld alleen bij haar aan het riempje en at alleen als hij het van haar kreeg. Jullie begrijpen denk ik wel wat ik bedoel.
Toen Pepito overleed was mijn zusje helemaal van de kaart. Ze heeft 3 dagen aan een stuk door gehuild, en telkens als hij ter spraken kwam kwamen de tranen weer.
De fokker van Pepito, waar wij nog steeds goed contact mee hadden, en nog steeds hebben, had zijn nestzusje Suzie gehouden en omdat zij al bijna 6 was zou ze de fok uit lopen. Ze vroeg mijn moeder of wij haar wilden hebben. Het antwoord was meteen volmondig nee "want Pepito kon niet vervangen worden mam!"
Okee, haar keus. Geen Suzie. Maar toen Suzie 2 weken zwanger was kreeg de fokker drie beroertes achter elkaar wat maakte dat ze, op nu nog 3 na, al haar honden weg moest doen. Ook Suzie. Wij hebben er heel wat opgevangen en herplaatst, maar toen kwam Suzie. En het gekke was dat ik degene was die heel erg moest huilen omdat ze zoveel op haar broertje leek. Ik had meteen zoiets van, of ze het nou leuk vind of niet, zwanger of niet, die blijft. Zo gezegd zo gedaan.
Pupjes werden geboren, super leuk, leuke baasjes gevonden en ze hebben het allemaal super.
Een probleempje alleen. Suzie was vrij dik toen we haar kregen. Wij dachten natuurlijk vanwege de dracht. (7 weken toen ze kwam) maar ze viel helemaal niets af na de pupjes. Echt geen gram. Dus nu hebben we een chi die zo'n 15cm hoog is, heel normaal dus, maar 6,5 kilo weegt!! We hebben haar al ruim een jaar op rantsoen en krijgt op dit moment nog maar 100gr vlees per dag (waar zelfs de kleintjes nog goed op gewicht mee zijn) maar het zwijntje valt maar niet af. Ik heb geprobeerd om met haar te wandelen maar na 5 minuten ziet ze eruit alsof ze een hartaanval gaat krijgen. Dat heb ik dus ook maar op gegeven. Ik begrijp het echt niet, en minder eten wil ik niet geven in verband met lever vervetting en hypoglycemie.
Weet iemand een ander "trucje" of voedsel soort -wel KVV want brokken krijgen ze onder geen beding- waarmee het afvallen beter gaat. Het is gewoon zielig. Ze loopt slecht, ademt zwaar en heeft vocht bulten onder haar okseltjes.
Sorry voor mijn boekwerk
Alvast bedankt
Charlotte en de diertjes 



3 doggies



. Is er ook gekeken naar evt medische oorzaken (schildklier etc) wat het dik zijn kan veroorzaken? Als die er niet zijn inderdaad langzaam afbouwen naar minder eten en als ze dan wat afgevallen is meer beweging (dat is nu te belastend voor gewrichtjes etc.)

-

Toen we de 2e kregen zijn we naar de mac gegaan en geloof het of niet, meneer at een compleet happy meal op! Hahaha, het verbaasd me iedere keer weer hoe veel ze kunnen eten. Jammer genoeg geld dat voor Soesje niet...



