Wat vliegt de tijd...
Alweer 10 jaar geleden dat ik afscheid moest nemen van Fellow, mijn grote steun en toeverlaat.
Door Fellow heb ik alles geleerd wat ik weten moest over honden. Ik wist niks toen hij kwam, toen ik hem in liet slapen dacht ik hond, leefde ik hond en ademde ik hond.
Zo plotseling, binnen 14 dagen was het gebeurd. Mensen vinden het luguber, maar ik had hem het spuitje zelfs met alle liefde zelf willen geven. Tot het laatst toe wou ik alles voor hem doen. Hij is heel rustig in mijn armen ingeslapen, nadat hij afscheid had genomen van de anderen in de kamer, een vriendin en mijn vader.
En nou zijn we 10 jaar en vier honden verder. We zijn fokker geworden, ik heb allerhande hond-gerelateerde cursussen gedaan, heb nog veel meer bijgeleerd.
Wat had mijn ventje genoten als hij nog geleefd had, met al die dames in de roedel.
Hij ligt dichtbij, in de tuin, onder de esdoorn, met elk jaar meer krokusjes op zijn grafje, met de zwerfkei die we speciaal voor hem mee namen uit Zweden.
And so, I am glad
Not that he's gone
But that the earth he lived and walked upon
Was my earth too
and that him I'd known
and love I'd shown.
Tears? Oh, yes,
but then a smile
That I had walked with him a little while.


3 doggies








