ik heb ooit 1 reu een chemische castratie laten geven, totaal geen effect, helemaal NIETS en dus dachten we: castreren gaat ons niet helpen.
En deze hond is getest, heeft een magtest ondergaan en werd als zeer dominant bevonden, met veel leiderschaps capaciteiten, das heel fijn, en het was een wereld hond, maar we moesten hem toch enorm beperken in zijn vrijheid, wat hem weer frustreerde.
Maar in deze drukke wereld......
Na een hevig gevecht om een loopse teef waarbij de eigenaar van de andere reu (die haar handen er tussen stak) behoorlijk zwaar gewond raakte aan haar hand heb ik hem de volgende dag naar de dierenarts gebracht, we hadden het echt gehad. Hij was toen wel al bijna 3 jaar en volkomen uitgezwaard en geestelijk volgroeid.
Een verademining die castratie, binnen 1-2 weken liep tie weer gewoon op zn voeten ipv op zijn spreekwoordelijke tenen. Zocht hij confrontateis niet meer zelf op, een doetje werd het echt niet, hij was dominant en dat bleef tie, gaf met strakke poot tot de laatste dag leiding aan de grote roedel waar we vaak mee wandelde. En binnen de korste keren hadden we het gg2 diploma toen in ons zak (distance control ging toen opeens wel, hij lette niet meer zo op of andere honden al waren gaan liggen op comando, want meneer ging absoluut altijd als laatste)
geen enge dingen gezien, ook niet bij de huidige schnauzer die we om medische redenen hebben laten castreren.
wat ik tegenwoordig een uitkomst vind is het implantaat, volgens mij kan dat 6 mnd of 1 jaar werken, is veel minder schadelijk als de chemische castratie (die onze da niet eens meer wil geven) en dan heb je echt een indruk of dit is wat je wilt, en de hond er ook blij mee is, want daar gaat het om.
Wij konden onze reu toen weer los laten lopen, volop weer mee in training, hij werd veel blijer, ging weer spelen, zowel met ons als met andere honden.
Tis wel een zware overweging waard, want je kan het niet terug draaien zo'n operatie, en als het niet hoeft, moet je het niet doen, zonde !!