Eerst wil ik iedereen en gezond en gelukkig 2009 toewensen.
Ik ben de trotse bezitter van een Australian shepherd. Zit van kindsbeen tussen de honden en we hebben thuis nooit problemen gehad in de roedel. We hadden gemiddeld 3à4 honden (teven) bij elkaar. Ondertussen samenwonen, mijn oude jack-russel meegenomen en een hondje erbij genomen. Met deze laatste liep alles fout. Nu ondertussen weten we wat er fout gelopen was. (verkeerde fokkerkeuze, honden waren niet gesocialiseerd, hadden niets meegemaakt, hadden enkel de mamahond, keuken en achtertuin gezien) Tot overmaat van ramp was ze meer dan 12 weken als ze bij mij kwam. Enfin al vlug werd duidelijk dat dit een lijdensweg zou worden, Mijn oude jack-russel ondertussen moeten afgeven als gevolg van een nierblokkage. Groot verdriet en dan de problemen van onze laatste viervoeter. Al snel werd duidelijk dat wandelingen voor ons uitgesloten waren. Zij viel alles aan wat ze op haar weg tegenkwam. Geen enkel gevecht ging ze uit de weg, zelfs niet als de hond zich overgaf en op de rug ging liggen was dit nog telkens de aanzet om te vechten. Verschillende hondenscholen en trainers brachten geen soelaas. Vermits een hond bij ons voor het leven is moesten er oplossingen gezocht worden. Wandelingen werden afgeschaft, op zich geen groot probleem omdat wij een zeer grote tuin hebben. Oppas zoeken als we op reis gingen, ook geen probleem want dat hebben mijn grootouders met veel liefde gedaan. Nochthans was zij voor de mensen en voor ons gezin een superhond. Op mijn werk was ze allemans vriend. Heb ondanks alles met haar een prachttijd gekend. Het afscheid na 11 jaar was dan ook enorm zwaar. Vermits ik mij geen leven zonder hond kan voorstellen heb ik nu terug een viervoeter aan m'n zijde.
Wij zijn aktief bezig met paarden, daardoor zijn we dikwijls terug te vinden op wedstrijden,(binnen en buitenland) maneges en komen we in aanraking met vele andere honden. Bijna allemaal lopen ze los en dit geeft geen of weinig problemen.
Dit hondje komt wel van een verantwoorde fokker. Ze is goed gesocialiseerd met honden van de fokker alsook vreemde honden, katten, paarden, schapen. Ze heeft regelmatig andere dingen meegemaakt, dorpswandeling, boswandeling, veeartsbezoek. enz... We voelen dat ze veel sterker in het leven staat.
Nu doen we (bijna) alles niet aangelijnd met haar. We wonen in een bijna verkeersvrije straat en als we naar de paarden wandelen doen we dit los. Ze blijft in mijn buurt, kijkt regelmatig op naar mij(beloon haar dan met snoepje,of spel, of aai, of met een flink en braaf) Praat bijna constant tegen haar. Het gaat vrij vlot. Ik werk ook veel beloon gericht. Spelenderwijs leren. In onze tuin laten we haar ook los. Ik probeer wel haar aandacht zo veel mogelijk bij me te houden en met haar een goede band te creëren. Ik speel veel met haar en laat haar zoveel mogelijk zien. We zetten het goede begin van de fokker verder, bedoel hiermee dat we naar het dorp wandelen, boswandelingetjes maken, marktbezoek, andere honden enz.,. Met andere honden neem ik enkel diegene die niet agressief zijn, ze zetten haar soms wel op haar plaats, maar zoals het hoort in de roedel. En dit accepteert ze. De eerste 12 weken probeer ik echt zo goed als kan te benutten. Daarna is het natuurlijk niet gedaan, maar dit zijn toch de cruciaalste.
Laatst sprak ik met een hondentrainier die me zei dat ik volledig verkeerd bezig was. Mijn hond mocht absoluut niet te veel met andere honden spelen, en als we het toch toelieten dan liefst met puppies, hij moest aangelijnd. Hond mocht absoluut niet in de fout gaan. Nu kan ik hiermee niet altijd akkoord gaan. Een kind laat je toch ook niet met andere kinderen spelen tot z'n 10 jaar en dan gedaan. Mag hij nog enkel vanachter het venster naar andere stoeiënde kinderen kijken. Telkens ze in de fout zou gaan in huis bv aan stoel bijten, moest ik haar apart zetten voor enkele minuten en dan terug binnennemen. Ik doe dit niet, gebruik een "nee" en geef haar haar kluifje waaraan ze kan bijten. Als ze me te hard bijt in het spel moet ik haar ook apart zetten. Ik doe dit ook niet, ik breek het spel af en probeer het even later opnieuw. Bijt ze te hard in mijn handen dan breek ik het spel af enz... Dit geeft echt resultaat. Het zijn natuurlijk maar enkele voorbeelden.
Gisteren kwam ik mensen tegen die een border collie van 9 maanden hadden en die me aanspraken omdat m'n hondje zo attent op mij was en zo goed meewandelde (aangelijnd). Hun hond konden ze niet loslaten, begon agressief gedrag naar soortgenoten te vertonen (mochten in de school tot 6 mnd spelen en daarna mocht het absoluut niet meer) en luisterde enkel op het veld en was thuis een lastige hond. Nu is het niet mijn bedoeling om een hondenschool af te breken, maar ik vind het zo moeilijk om een school te vinden waar baasje en hondje samen gelukkig zijn. Ik zie nog te veel gebruik van slipkettingen en straffen. (mijn mening) Vaak zijn de groepen te groot en sta je daar 3/4 van de tijd te wachten en begint het zowel baas als hond te vervelen, aandacht is weg met alle gevolgen van dien.
Hoe ervaren jullie de hondenschool? Hoe voeden jullie de jonge pup op, en ben ik werkelijk zoooo verkeerd bezig. Ik ben nieuwsgierig naar jullie reacties en suggesties.






