Vanmorgen heb ik me geergerd! En vooral aan het feit dat ik me líet ergeren..
Zoals sommigen van jullie weten ben ik druk doende Duuk (bijna 9 maanden) op te voeden en dat gaat met ups en downs.
Momenteel is het een heet hangijzer om hem af te leiden op het moment dat we voetgangers of erger, voetgangers mét hond tegenkomen. Fietsers hebben we al zo goed als overwonnen
Nou kom ik 's morgens vaak een oom en tante van mijn vriend met hun hondje tegen (chagrijnig oud reutje). Ik ben er één keer in geslaagd Duuk zijn aandacht op mij gevestigd te laten blijven bij het passeren van hen. Eerder deze week en vanmorgen lukte het minder. Hij wil naar ze toe en heeft op dat moment geen aandacht voor mij. Net na het passeren wel weer, dus dat komt heus wel goed. Hij is jong, hij pubert, hij moet nog leren, ik werk eraan. Zo denk ik erover en jullie waarschijnlijk ook.
Maar die oom niet hoor. Nee, hij wist mij te vertellen dat het zo NOOIT wat zou worden met Duuk. Op die manier (achteruit lopen, geluiden maken, lokken met lekkers, balletje, springen) kon je een hond niks aanleren. Ik moest hem maar laten rennen in een grote wei en dan was hij zijn energie kwijt en kon hij wél passeren zonder interesse in hen en hun hondje. En die stem van hem! Zalvend en lispelend!
Maar waarom loopt hij dan wel rustig en braaf mee als er minder of geen afleiding is? En denkt u dat mijn hond nooit gewoon lekker mag rennen? NATUURLIJK WEL, ELKE DAG! Ik kon het niet nalaten dit aan hem te vertellen, later baalde ik hiervan. Ik had gewoon moeten glimlachen en doorlopen. De hele familie heeft ruzie met dit stel, ik hield hen altijd de hand boven het hoofd. Nou, ik moet zeggen dat ik het vandaag ook danig irritant vond! Als ze zich op een ongevraagde manier met het opvoeden van mijn Duuk bemoeien word ik razend, ik moet echt nog leren dat langs me neer te leggen. Ik weet in ieder geval zeker dat ik voorlopig daar niet meer ga lopen rond dat tijdstip. Ik train liever rondom mensen die mij en mijn hond in onze waarde laten!



3 doggies





