Hoi,
Er moet me toch nog iets van het hart. En aangezien ik tegenwoordig het meeste vertrouwen heb in HP op het gebied van advies, ga ik het hier neerzetten.
Een tijdje geleden heb ik een topic geopend waarin ik mijn onzekerheid uitte over het feit of ik mijn honden wel afzonderlijk genoeg aandacht gaf. Daar heb ik fijne en bemoedigende antwoorden op gekregen.
De volgende kwestie heeft zijdelings met dit onderwerp te maken. Ik weet inmiddels dat ik genoeg tijd in de honden steek, bijna al mijn vrije tijd namelijk, meer kan ik niet doen.
Als ik nu met Duuk (bijna 9 maanden) iets doe; wandelen aan de korte riem, wandelen aan de lange riem, los wandelen, trainen, speuren (we zijn met een cursus nosework bezig) heb ik vaak het idee dat hij zich niet prettig voelt met/bij mij. Hij volgt de commando's die ie kent goed op, ondanks zijn puberteit, maar hij heeft na afloop meestal het schuim op z'n bek staan. Zo erg speekselt hij als hij met mij alleen iets doet. Het kan bijna niet te lang zijn, want vaak ga ik al bewust maar heel kort met 'm alleen. Vaak niet veel langer dan een kwartiertje. Het maakt mij vreselijk onzeker. Vindt hij het niet leuk iets met mij te doen? Is het (gezonde) spanning? Is hij doodsbang voor me
? Is het vanwege het krijgen van beloningen en gaat ie daarvan meer speekselen? Ik weet dat hij het ook had toen we hem voor het eerst voorzichtig in bad deden. Dus vandaar dat ik het toch het meest relateer aan angst.
Zo duikt hij ook vaak weg als ik hem wil aaien. Dan komt ie naar me toe, maar duikt weg als ik m'n hand uitsteek. Hij is nooit geslagen en ik aai hem ook niet rechtstreeks op z'n kop. Soms vind hij het wel fijn en blijft ie rustig zitten of gaat er zelfs bij liggen. Ik loop ook meestal met voertjes rond om hem ter plekke positief te kunnen belonen voor iets goeds.
Ook zoekt ie wel vaak mijn nabijheid (hij is meer bij me in de buurt gedurende de dag dan mijn extreem-aanhankelijke knuffeldier Promise), luistert voor zijn leeftijd redelijk, is enthousiast in veel dingen. Zou het een hond kunnen zijn die niet zo van het aaien/lichamelijk contact is?
Dit alles maakt me erg, erg onzeker of ik het wel goed doe met 'm. Hij is mijn eerste eigen opvoedkundig project
en ik ben een hele aanhankelijke hond gewend die idolaat van me is. En dat terwijl zij niet bij mij groot geworden is.
Ook heeft hij niet echt interesse om met me te spelen. Af en toe een trekspelletje (wat we positief (ik winnend) afsluiten en hij trekt ook niet overdreven hard), eten zoeken op verschillende manieren en 'trucjes' leren. Buiten dit heeft hij geen interesse in spelen met mij en ik moet zeggen dat ik ook hier weer onzeker van wordt. We moeten de honden nu voor de cursus gek maken van een zacht balletje in een dichtgeknoopte sok. Maar je mag er niet mee gooien en er ook liever geen trekspel van maken. Noem me fantasieloos, maar hoe krijg ik hem dan ooit enthousiast voor dat ding? Het is ook de bedoeling dat hij dit speeltje alleen krijgt mét mij en dan weer wegleggen.
Nogmaals, het is de eerste hond die ik dagelijks zie opgroeien/zelf opvoed. Dus deze vragen en dit verhaal zal jullie misschien doen rollen met de ogen, maar ik heb het nou eenmaal. Bij mijn volgende hond zal het een stuk minder zijn waarschijnlijk, maar ik ben best een onzeker persoon helaas.
Sorry voor het lange vage verhaal. Mijn moeder zei al dat ik wat relaxter moet worden, en daar kan ze best eens gelijk in hebben, maar dan moet ik wel weten dat ik de juiste weg volg en dat de dingen die ik bij Duuk zie, normaal zijn en bij zijn leeftijd horen. En als dat niet zo is, wat ik eraan kan doen. Want ik hou zielsveel van het mannetje en wil er alles aan doen een fijne, stabiele band met hem op te bouwen.



3 doggies

