Dobby had een kippenpoot van de keuken naar zijn kleedje gesleept. Ik was niet eens aan de computer naast zijn kleedje gaan zitten want hij hield me al erg scherp in de gaten terwijl ik aan de eettafel zat, even verder op.
Ik zag gewoon aan zijn houding van "laat me lekker met rust, ik wil lekker kluiven".
Maar mijn vader... die vroeg zich hardop af of hij zou grommen. Ik zeg "aan zijn houding te zien wel". Dus mijn vader loopt naar Dobby om hem te aaien, ik roep nog "doe nou niet". En Dobby gromde alsof hij een beer was, heel zijn ogen werden wit (beetje ambivalent) en probeerde heel snel zijn kippenpoot weg te werken. Dus mijn vader schrok zich een hoedje.
Moet hij maar niet op de hond zijn kleedje terwijl hij eet te dichtbij komen hè?
Het leuke is, nog geen 2 minuten eerder zette ik Dobby zijn bad neer in de keuken. Smuldier met kippenpoot er bovenop. Dobby wou eerst het Smuldier, dus ik pak een schaaltje, schuif het naast zijn bak, pak de kippenpoot en doe hem in het nieuwe schaaltje. Geen brom, geen protest. Niets.
Maar op zijn kleedje... nee. Wat op zijn kleedje ligt is van Dobby. En daar moet je niet aan komen. 



3 doggies



