Tjonge jonge, was me dat schrikken afgelopen woensdagavond! Bolivar had ongemerkt -want geen van ons heeft het gezien- zo'n roze fiber-vezel vaatdoekje opgevreten van wel zo'n 25x30cm. We misten het opeens. Dus de dierenarts maar gebeld. Die was visite rijden, moest daarna een operatie uitvoeren (pootje bij een hond afzetten waar een landbouwwerktuig op was gekomen
, ja het leven in de campagne is hard), om 20.45 uur belde hij ons dat we konden komen. Voordat Bolivar er erg in had, had hij een injectie te pakken om hem over te laten geven. Wachten, wachten, nog eens wachten, maar ons sterke en propere hondje ging niet overgeven. Dus de dierenarts gaf hem nog een injectie met een ander middel, weer wachten, wachten en nog eens wachten, maar niks hoor. Inmiddels waren we al bijna een uur verder en de dierenarts moest nog een visite afleggen, dus hij stuurde ons overichtte zaken weer naar huis, mogelijk dat Boli nog zou gaan overgeven anders moesten we de volgende ochtend meteen maar weer komen. 's Nachts naast mij in de bench gelegd, niets. De volgende ochtend belde de assistente direct op om te vragen of er al iets gebeurd was. Niet dus, dus wij weer naar de dierenarts waar Bolivar opnieuw een injectie kreeg, nadat we weer een hele tijd gewacht hadden en de moed al bijna hadden opgegeven begon er eindelijk wat te gebeuren. En ja hoor, bij de tweede (tevens laatste) golf (excusez-moi) kwam gelukkig het hele doekje er weer uit. Iedereen opgelucht, de dierenarts spoelde het doekje uit en vroeg met een stralend gezicht of we het nog terug wilden hebben, de grappenmaker
Je moet er niet aan denken wat voor verstopping en andere narigheid dit opgeleverd zou kunnen hebben, als we het doekje niet gemist hadden...



1 doggies

