Rineke (gast)
Mijn hond Jody, een maltezer kreeg last van een rare hoest gepaard met kokhalzen. Dus naar de dierenarts. Uiteraard daar geprobeerd een hoestbui op te wekken zodat hij het ook kon horen. Maar helaas, op dat moment had ze geen zin in een hoestbui. Ondanks dat, schreef hij toch een antibiotica voor. Maar na twee weken stond ik al weer op de stoep, de antibiotica had totaal geen invloed. Het viel hem op dat ze ook wat benauwd ademde, en adviseerde een röntgenfoto. Behalve een fors hart, zag alles er goed uit. Ik hoefde mij niet ongerust te maken.
Ineens kreeg ze in het bijzijn van de arts een hoestbui, waarop hij zei " ik hoor het al, ze heeft een tracheacollaps" Komt wel vaker voor bij kleine hondjes. Het voordeel was, ze gaat er niet dood aan, en het nadeel, er is niets aan te doen.
Inmiddels een aantal maanden verder. Het hoesten en kokhalzen wordt steeds erger, soms denk ik dat ze er in blijft. Ook haar conditie, is in een rap tempo achteruit gegaan.
Toch maar eens voor een second opinion. Volgens deze dierenarts heeft ze geen hart problemen maar hoort tijdens het onderzoek wel af en toe een heel klein ruisje. Naar aanleiding van mijn verhaal, in combinatie met het lichte ruisje, komt ze tot de conclusie toch maar eens hart medicatie te proberen. Uiteraard kreeg ik wel de boodschap mee, nauwlettend te zijn.
Maar het hoesten werd er niet minder van.
En na een aantal dagen viel me op dat haar conditie ook achteruit ging. Ze kwam nauwelijks uit haar mand, erg sloom.
Dus per direct met de pillen gestopt.
Tja en wat moet ik nu?
De dierenartsen weten het

