Wil toch maar even mijn verhaal doen. Excuses als het een lange tekst wordt.
We hebben vorig jaar een hondje aangeschaft, vanaf zijn 9e week. Een aantal weken later begon hij rondjes te draaien om zijn eigen as. Zomaar plots stond hij op en kon wel een half uur aan 1 stuk door rondjes draaien. Omdat hij dus steeds naar 1 kant toe draaide schoot ook elke keer wat botten uit de kom en stond zijn rug op een gegeven moment ook krom. Maar goed. Wij gebeld met de fokker of hij toch een afwijking zou hebben en nee, hij was kerngezond.
Ook liep hij tijdens het blaffen steeds achteruit. Hij kon niet op zijn plek blijven staan. Dat draaien e d zag er heel leuk uit, wij dachten dat hij dat deed omdat hij het zelf ook leuk vond, razendsnel rondjes maken om zn as. Maar toch had ik het gevoel dat er iets niet klopte.
Wij naar de dierenarts, niks aan de hand. Hij vond het volgens de DA leuk om zich aan te stellen want hij was o zo vrolijk. Het was zo een schatje.
Na een tijdje bleef hij maar draaien en draaien. Wij continue afleiden en zo maar niks hielp.
Weer een bezoekje bij de DA, allerlei testen gedaan maar nee, hij was kerngezond.
En ga zo maar door... Tot hij zichzelf kaal plukte, alles kapot maakte en met zijn kop tegen de muren en deuren bonkte.
Wij acuut naar de DA, nee hoor hij is aan het puberen dus dat gedrag is normaal. Het klopte niet, dus wij naar een andere arts en ook die vertelde hetzelfde.
Hij at niks meer, dronk heel weinig, wilde zijn lievelingssnacks niet meer. Als je op afstand zat kon je zo al zijn botten tellen, zo erg was hij vermagerd. Het enige wat hij nog deed was in zijn mandje liggen en als hij stond langs muren en deuren schuren en zijn kopje er tegenaan bonken.
Met het uitlaten bleef hij voor de deur staan en kreeg je hem geen meter verder. Hij trilde continue.
Weer een andere arts ingeschakeld en weer elke week op en neer enz. Maar er was niemand die ons kon vertellen wat er met hem aan de hand was.
Weer contact opgenomen met fokker, die zei als u wilt kunt u hem komen ruilen. Ik dacht ja dag het is mijn beestje, dat zal ik hem niet aandoen.
En elke dag steeds meer bonken tegen die deuren, elke dag achteruit gaan...
1 jaar lang hebben wij zo lopen tobben. Totdat we eindelijk een goede arts hadden. Hij had na 1 onderzoek geconstateerd dat het arme hondje barstende koppijn had en door de pijn niet meer wist wat hij moest doen, daardoor ook uit spanning rondjes draaide, dingen kapot maakte en bonkte tegen de muren.
Hij had een aangeboren afwijking die er voor zorgde dat hij continue enorme pijn had.
We hebben na 1 week met pijn in ons hart afscheid moeten nemen en nu nog krijg ik tranen in mijn ogen als ik het erover heb. Hij heeft 1 jaar lang met die pijn gezeten... Hij is er nu van verlost en wij hebben alles op alles gezet en ons best gedaan voor hem. Daar ben ik van bewust.
Maar het doet altijd nog zo erg pijn als dag 1...
Veel succes, ik hoop echt dat het een klein kwaaltje is die geen kwaad kan!!