Ik ben van kind af aan kapot geweest van middelgrote langharige honden. De Bearded Collie was een grote favoriet. Om de haren, het hele voorkomen, de grootte, de uitstraling en naar later bleek, ook het karakter.
3 jaar geleden gingen wij naar een fokker waarvan we al 1 hond kenden. Deze woonde bij ons in het dorp. Dus wij daar op gesprek omdat we graag een pup wilden van hun volgende nestje. En daar kwam Madame Promise aanlopen. Kroop bij me op schoot en wilde er niet meer af. Andere honden die een kijkje kwamen nemen werden weggensnauwd. Men wist daar niet wat ze meemaakten. En wij ook niet.. Het was duidelijk; zij had míj gekozen. En zo gingen we naar huis, overdenkend of we toch een pup wilden, of die geweldige, fantastische 5-jarige Promise. Na een aantal weken (eigenlijk al meteen op de terugweg naar huis eerlijk gezegd) wisten we het.. We willen Promise en geen enkele andere hond. Ook was een volwassen hond beter voor onze toenmalige situatie. Nu zul je denken; waarom deden ze die hond weg? Ze zaten hier al een tijdje over te denken. Promise was een echte baasjes-/knuffelhond en daar ontbrak het daar nogal eens aan vanwege een roedel van in totaal 9 honden en 4 kleine kinderen. Promise was hier niet optimaal gelukkig en liep veel te 'klieren' om aandacht. Wij zijn tot op de dag van vandaag heel blij met deze kans. Want het was geen keuze, het was gewoon zo. Zij hoort bij ons. Toen we haar gingen halen, gebeurde weer hetzelfde, ze zag mij en ik was 'van haar'.
Na 2 jaar begon het te kriebelen voor tóch een pup. Een kameraad erbij voor Promise en natuurlijk in de eerste plaats voor ons. Dat het een reu moest worden, was meteen duidelijk. Promise is, als een echt meisje, gek op jongens(honden)
. Mensenmannen wat minder af en toe, maar dat is een ander verhaal. En zo kwam Duuk in ons leven. We hebben driekwart jaar op zijn komst gewacht. De eerste dekking nadat wij aangegeven hadden een pup te willen, mislukte. Na weer een half jaar werd er een andere teef gedekt. En raak! Alleen na de echo werd duidelijk dat het een zeer klein nestje betrof. Dus de maand die volgde was nog super spannend. Zit er een reutje bij en zo ja, is die voor ons? Op 8 juni kwam het blijde telefoontje; 2 pups, een teef en een REU! En die reu was voor ons! Geen keuze in dit opzicht dus. Maar ook dit voelde goed. Inmiddels is ons kereltje 8 maanden, en ook hij is fantastisch. Ben druk met hem bezig en onze band wordt merkbaar sterker en sterker. En ook met Promise is het vet aan. Soms merk ik aan haar dat ze hem wat druk vindt, maar dan zoekt ze heel goed zelf haar rust op en dat wordt door hem ook gerespecteerd. En dan knipper je één keer met je ogen en zijn ze samen weer aan het dollen en spelen.
Is een lang verhaal geworden, hoop dat het niet vervelend is om te lezen