Ohwwww ja... mijn vorige hond was alles op slag vergeten.. letterlijk van de ene op de andere dag!
Hierkomen? dacht het niet! Wel mij uitdagen vanaf een paar meter.. zo van 'pak me dan! Lukt je lekker toch niet!'
Opeens eten gaan stelen in huis, recht onder mn neus..
Slopen van het gehele huis toen ik even boodschappen ging doen. Alle planten uit de vensterbank getrokken en uit elkaar geplozen, alles van de tafel af getrokken, kleed van de bank eraf, aarde overal, kastjes leeggehaald, zijn voerbakken naar de kamer verhuist.. van alles. Het was 1 grote ravage toen ik terug kwam. En hij met zijn hele snuit onder de kerriesaus die hij van het aanrecht had geplukt, in het midden.
Hij heeft in die paar weken pubertijd echt het bloed onder mijn nagels vandaan gehaald! Me getergd tot op het bot! Ik zweer je, als hij het had gekund, stak hij de hele dag zijn tong naar me uit!
Nou liet ik me dus tergen.. en probeerde ik koste wat het kost controle te houden en met hem te kunnen doen wat eerst ook kon.
Daarrrr heb ik dus van geleerd. Gewoon een stap terug nemen. Als je weggaat: hij in zijn bench. Buiten: aan de lijn.
Makkelijke oefeningtjes doen, daarvoor belonen. Doet hij het niet, pech voor hem, dan krijgt hij niets.
En bovenal: zo min mogelijk mopperen! Het haalt je eigen humeur danig naar beneden en je hond wordt er nog pesteriger van!!
Natuurlijk had Duplo het niet op mij voorzien, maar wij waren altijd samen bezig, dus tegen wie zet je je dan af in je pubertijd: juist! tegen je (surrogaat) moeder!
En ik had het kalmpjes op moeten vangen. Maar goed, het was een waardevolle les en daarna waren we weer dikke maatjes hoor!
Groetjes, Margje