Anders 'houden van'

Iedere hond is anders, en dat weet je van tevoren. Maar wat ik ook merk is dat je van iedere hond op een andere manier van ze houd. Merken jullie dat ook?

Mijn eerste hond een whippet kruising van het gezin, die was er gewoon altijd. Ik kon me geen leven zonder haar voorstellen. Ze was eigenzinnig, wat ik erg in haar bewonderde. En ze bleef op leeftijd ook nog prachtig. Ze was een dame. Alsof ik een zusje had, een grote levende zakdoek waar ik vaak bij heb zitten uithuilen toen mijn moeder overleed. Het is nu al 15 jaar geleden dat Frey stierf, dus heel erg duidelijk omschrijven kan ik het niet.

Chico had ik gered uit het asiel toen hij 3,5 was. Als wij hem niet hadden genomen hadden ze hem in laten slapen. Maar hij was perfect. Heel dominant naar andere honden, trots als een pauw. Chico voelde als mijn maatje. We kenden elkaar door en door, en het was goed zo. Ik was ik, en hij was hij, maar in de loop der jaren gingen we steeds meer op elkaar lijken en we waren vooral samen een eenheid. Toen hij ouder werd was het alsof je je beste vriend tegen een ziekte ziet vechten en langzaam ziet verliezen.

Dobby heb ik nog te kort (6 maanden) om echt iets over te zeggen, maar omdat hij nog zo jong is voelt het meer alsof ik een kind heb. Ik ben benieuwd hoe het zich gaat ontwikkelen. Word de liefde en kameraadschap zo diep als bij Chico? Ik denk niet dat hij ooit een levende zakdoek word, of een soort van wijze dame waarmee je door het leven reist. Een dame word hij zowieso al niet...

Merken jullie ook dat er voor iedere hond die je hebt (gehad) een ander soort liefde bij zit? Een ander soort van houden van? Een net iets ander gevoel?

Ja, dat heb ik ook wel.
Onze eerste hond heb ik van mijn man gekregen toen we net getrouwd waren. Was een teckel, was zo'n ontzettend lief dier, volgde me op de voet, ging ook met niemand anders mee, ook niet voor een wandeling.Ik heb met haar zo'n goede band gehad, ik hoefde haar vaak niets te zeggen, maar ze voelde gewoon aan wat ik wilde.Ze is op een paar maanden na 16 jaar geworden. De teckels die we erna hebben gehad, had ik ook een band mee, maar toch anders.
De 'donders' wat we nu hebben, is ook verschillend, ik ben op alle drie even gek, zou er absoluut geen willen missen, maar ik heb met alle drie een 'andere'band. Weet niet hoe ik dat moet uitleggen, maar het voelt anders.

gr.Annelies

Ik heb hiervoor bij mijn ouders een duitse herder gehad, maar toen was ik echt nog klein.. dit zijn mijn eerste 2 honden..
Boebie was de eerste.. Zij is echt mijn alles.. me troost en toeverlaat.. cheeko is nog een kind maar ook daar hou ik al van..
ik kan het natuurlijk niet zo goed beoordelen aangezien het mijn eerste honden zijn maar wou wel even zeggen dat ik vind dat je het super mooi omschreven hebt van je eigen honden wilma..

Ja ook ik herken dit.
Rocky was mijn eerste echte eigen hondje (nou ja ook een beetje van mijn man dan ).
Gekregen als pup, en heel erg veel meegemaakt.
Wij bij hem... doordat hij niet altijd even gezond was en hij met ons door het overlijden van 6 dierbare familieleden in 8 jaar tijd.
Hij was als mijn kindje en ik had een band met dat kleine ding. Het klinkt heel raar maar het leek wel alsof we elkaars gedachte konden lezen... waarschijnlijk voel ik me daarom ook zo schuldig dat ik zijn dood niet heb zien aankomen.
Lacy hebben we gekregen toen ze twee was en alhoewel ik heel erg gek met en op haar ben beschouw ik haar toch mee als een hondje.
De band gaat veel minder diep als met Rocky zeg maar.
Misschien dat ik daarom zo huivirig ben om een pupje te nemen.
Is een ander soort houden van verkeerd voor een pup?
Ik bedoel ik denk niet dat het zo diep zal gaan als bij Rocky, maar dat kan je natuurlijk van te voren nooit zeggen.

snap wat je bedoelt..wij hebben altijd honden thuis gehad,,gingen en kwamen(opvang/kennel)..heb twee friese stabij gehad..maar toen naar een boerderij gedaan was toen vrij jong.werk etc.kon niet..stafs en pitts..liepen altijd door mn leven heen..en vailenie mn pitt /boxer kreeh ik zo onverwachts,had een optie voor franse buldog..maar werd gebeld..junkie,s wilde hondje wg doen blabla 5 week was ze..tja ik daar heen? en was gelijk verkocht..dus andere hond(afgezegt,,vailenie en ik waren dag en nacht bij elkaar,,in 10 jaar tijd mischien 2 week niet bij elkaar geweest..hoefde elkaar maar aan te kijken..was een moeilijk hondje niet tegen mensen,,(ze was daar gegrepen door jack russel....dus trauma angst bijtertje....hoedan ook ze is in 2006 4 okt..heb ik dr in laten slapen..(leverkanker) in drie week tijd was mn mooie meid een skelet..alle specialisten nog ge[probeerd..ongelofelijke kostem 3000 ..iedereen zei je bent gek? was zo gek op dr dat als had gekunt ik dr wilde laten clonnen,,merk nu ik dit schrijf dat ik brok in mn keel heb,,wat mis ik dr....de band die ik met erra en beau heb is anders..maar houd ook van hun,,ook komt de tijd hopelijk duurt dat nog lang,,dat ik ook hun kwijt ben.. gatsie nog maar niet aan denken,,kan zo wel janken dan.elke band is anders.denk dat dat normaal is

Ik heb mijn reeële kant die weet hoe de hersenen van honden werken en wat zij kunnen en vooral níet kunnen: ik zie geen kind in hem of een dooie geest of iets dergelijks: hij is een hond, geen mens. Ik geef hem dus wat hij nodig heeft als hond.
En ik heb mijn irreeële kant die Demi ziet zoals ik hem wíl zien, namelijk een vriend met wie ik dingen beleven wil en wil gaan doen. Dus ik geef hem dingen die ik leuk vindt om te geven en we gaan samen sporten enzo en daarna zitten of liggen we als zoutzakken op de bank met iets lekkers in onze mik.
Bij mijn adoptie dieren ligt dat anders.
Ook daar denk ik reeël over, maar zij zijn voor mij een grote verantwoordelijkheid omdat ik aan mijzelf de belofte heb gemaakt om niet zo te zijn als de baasjes die hun op straat gooiden. Dat maakt het nét wat anders, omdat je dan bang bent dat je faalt en net zo wordt als zij. Bij Damián heb ik geen twijvel dat hij een leuk leven heeft en nog veel jaren tegemoet gaat.
Ook daarin wil ik niet falen dus lijkt de manier waarop ik ze bekijk hetzelfde, maar de benadering is toch net wat anders.
Dat is zo'n zelfde soort subtiel verschil als dat er zit tussen de penalty motivaties: "ik mag niet missen" en "ik moet scoren". Dat maakt een heel verschil in de uitvoering van de penalty.

Jazeker. Raki was een 'probleemhond', een zorgenkindje. Continu moest je op zijn gedrag letten, goed om je heen kijken of er mensen of honden aan kwamen. En op je eigen gedrag moest je letten. Heel sneu om hem zo bang te zien en zo gestresst. Maar daardoor had ik ook wel weer een zwak voor hem, wilde voor hem zorgen. En genoot ik er ook van als hij zijn speelse buien had, dan leek hij vrij.

Bodhi is een onschuldig spring-in-het-veld, superspeels. Zorgeloos gaat hij door het leven. Dat is ook wel heel mooi om te zien.

ik hou van beide honden! met buck heb ik wel een extra klik vooral omdat ik het gevoel heb dat hij mij nodig heeft. hij is enorm baasgericht en loyaal naar mij toe, wat onze band net dat extra's geeft. dolly kan beter voor haar zelf zorgen met haar voel ik ook een speciale band maar ik weet dat ze het ook goed red zonder mij.
buck is echt mijn levensmaatje ze dolly echt mij vriendinnetje