Als ik Terra uitlaat en ze is niet aangelijnd, rent ze snel naar een huis waar ze keihard begint te blaffen. Eerst blijft ze staan op het grasveld ernaast, dan maakt ze omtrekkende bewegingen en komt ze steeds dichterbij het huis. En maar blaffen, op het hysterische af. Als ik het goed zie, is ze niet bang maar heeft ze meer een houding van "kom maar op, hier ben ik!", net alsof die hond haar ooit iets heeft gedaan en mevrouw een beetje stoer wil doen.
Het gekke is: dit deed ze al voordat we die hond ooit gezien hadden! En het is een hele grote Deense Dog en Terra is zo'n 40/45 cm groot. Op een dag kwam de hond net naar buiten, toen Terra er alweer op af was gelopen om een potje te blaffen en die hond interesseerde het helemaal niets. Terra liep wat nieuwsgierig en behoedzaam om hem heen, maar dat was het dan ook wel.
Ik lijn haar in principe nu steeds op dit stuk aan en dan wil ze er nog wel graag naar toe lopen, maar dat kan dan natuurlijk niet en dan loopt ze ook rustig met me mee, zonder blaffen.
Ze begint dit ook soms op andere plaatsen te doen, zonder aanleiding dus. Omdat ze verder echt een heel zacht karakter heeft (niet superonderdanig maar zeker niet dominant) begrijp ik er niets van. Ook omdat ik zelf niets zie (kat, andere hond) begrijp ik het niet.
De ellende is dat ze er zo in op gaat, dat ik haar niet meer kan bereiken, niet met mijn stem/commando's en ook niet fysiek. Als ik haar probeer te lokken met iets lekkers, komt ze even snel kijken maar ze laat zich niet pakken. Uiteindelijk, na 5 tot 10 minuten intensief blaffen, volgt ze me dan wat onwillig, maar volgens mij is dat meer omdat ze gewoon moe wordt van dat geblaf en denkt "zo, genoeg voor vandaag, nu weer lekker naar huis".
Weet iemand waarom ze dit doet en moet ik dat blaffen corrigeren of lekker laten gaan?


3 doggies



,maar even later loopt er wel iemand langs het huis,dus......
).

