Alleen thuis blijven

Hi hondenliefhebbers, 

Hoe kijken jullie hier tegenaan, ik merk dat ik soms wat onzeker ben over het alleen thuis laten van onze hond… 

Lune is een teefje van 13 maanden. Van pup af aan meteen goed opgebouwd; van de tussendeur dicht als ik naar de wc ging, tot enkele seconden echt de deur uit, en zo verder uitgebreid. Altijd met de camera erbij. Nooit paniek geweest, wel vond ze het van het begin af aan wat lastig, maar nooit paniekerig of janken. Ze kon soms bijvoorbeeld niet 100% relaxt doorslapen en werd wakker van alle geluidjes etc. Bij de deur kijken, heen en weer lopen. Meer op die manier dus. Rond een maand of 10 kon ze heel goed 2-3 uurtjes (absolute max, langer nooit alleen geweest) alleen zijn. Ze ging vrijwel meteen slapen als ik de deur uit ging, werd soms tussendoor wakker en keek even of ze wat hoorde maar ging daarna weer rustig slapen of rustig met een speeltje tutten. 

Er is nooit wat geks gebeurd (ik hou nog steeds de camera in de gaten en kan ook terugkijken, dus er is echt niets raars voorgevallen) maar ineens rond haar 11 maanden ging het steeds wat “minder” goed. Meer onrust, vaker rondlopen in huis, bij de deur checken of ze me misschien al hoorde etc. Wakker om elk geluidje (alsof ze denkt dat ze hoort dat ik dan mogelijk thuis kom ofzo?)  Niet meer 100% relaxt dus, ze zit een soort van in de “wacht stand”… Maar niet blaffen of piepen ofzo hoor.

Zijn al eens teruggegaan naar opnieuw opbouwen maar ik merk geen vooruitgang. Ik wil natuurlijk geen verlatingsangst creëren. Ik vind het belangrijk dat ze ontspannen zo’n 3 uurtjes alleen kan blijven (en echt niet elke dag hoor!). 

Het maakt overigens 0 verschil of ik vooraf een flinke bos/strand wandeling maak, of een training (we doen detectie) doe, of juist “niks” doe voordat ik wegga; het resultaat qua alleen zijn blijft hetzelfde… 

Ik ben benieuwd wat jullie denken wat dit kan zijn

Deze leeftijd is je hond aan het puberen, kan zijn dat je hond het niet prettig vind om alleen te blijven nu, zou terug gaan naar het begin, weer kleine stapjes alleen blijven..ook als je thuis bent….weet niet hoe je huis er uit ziet, maar alleen verblijven als jij gaat doucen bijvoorbeeld…..wanneer je weer binnen komt negeren , gewoon doen alsof je niet weggeweest bent, gaat dit goed dan eens even naar buiten jij en terug ook weer negeren….probeer dat eens even.   

Kan het met hormonen te maken hebben?

Dat ze misschien loops moet worden of zo.

Snelle reacties, bedankt 

In huis gaat het heel goed als ik naar boven ga om te douchen ofzo blijft ze lekker liggen. Ze loopt me niet achterna door huis.

Hormonen zou kunnen.. eind augustus loopsheid afgelopen. Zou het schijnzwangerschap kunnen zijn? Ik merk verder geen nesteldrang of gesleep met knuffels.. 

Een schijndracht bij een hond ontstaat 6 tot 12 weken na het begin van de loopsheid…..zou dus kunnen, …….maar dan zou je zeker wat aan haar gedrag moeten merken…ook lichamelijk.   

Daar heb ik verder geen ervaring mee.

Wat dat betreft ben ik blij dat ik alleen maar reuen heb (gehad) 

Maar als er verder geen enkele oorzaak te vinden is, leek mij het logisch. 

Hormonale schommelingen vanwege de loopsheid was het eerste waar ik aan dacht toen ik de openingstekst las.

Het hoeft niet meteen nestdrang te zijn, hormoonschommelingen beinvloeden emoties en gedrag. Een teef kan zich onzekerder voelen, aanhankelijker, ze kan klagerig, klef of net chagrijnig en lichtgeraakt zijn,... En het dus ook moeilijker hebben met alleen blijven tijdens deze hormoonpiek (vanaf de aanloop naar de loopsheid tot na de schijnzwangerschapsperiode).

Dat is heel goed om te weten. Dankjewel.

Ik krijg het er soms wel een beetje benauwd van Zo zorgvuldig het alleen zijn opgebouwd en nu zoveel onrust is niet fijn. 

Nee, dat is niet fijn. Vaak 'hervallen' ze in gedrag waar ze het al pup moeilijk mee hebben gehad. Zoals bijvoorbeeld plots weer opspringen tegen mensen, of aan de lijn trekken, in handen happen, of verlatingsangst. 

Hou voor ogen dat het een tijdelijke terugval is, gedrag dat wordt getriggerd door de loopsheidperiode. Probeer dus zelf geduldig, begripvol en consequent te blijven. Dan kan jouw hond hier steun in vinden en zich spiegelen aan jouw stanndvastigheid.

Het is ook niet zo dat dit bij elke loopsheid gaat weerkeren. Eenmaal de hond echt volwassen is geworden en voldoende zelfvertrouwen en lichaamsbewustzijn heeft ontwikkeld, zal je merkenn dat het niet meer zo'n probleem is. 

Komt dus goed!  Even een lastige periode, en straks beter! 

Mijn hond had ook last van haar hormonen na de loopsheid. Zij heeft nooit ergens mee gesleept of nesteldrang gehad, en ze had al erge verlatingsangst, dus daar ook geen verschil in gemerkt toen (dat ik me kan herinneren)  Maar zij stopte met eten. En rond de tijd dat ze aangaven dat ze haar konden steriliseren, en haar hormonen weer laag zouden moeten zijn; hoe dichterbij die datum kwam, hoe beter ze weer ging eten! Weet nu niet meer hoeveel tijd dat was, was het 6 weken? (ze is ondertussen 10 jaar oud, dus ik weet het niet meer, haha, maar zag iemand anders hierboven 6-12 weken opnoemen, en volgens mij duurde het geen 3 maanden bij mijn hond dacht ik?) Ze was een mager scharminkeltje voor de operatie, dat wel, ribben en heupen waren heel goed voelbaar, zo niet zichtbaar, want ze begon pas 1-2 weken voor de operatie weer te eten, en ze at eerst maar 4 brokjes op een dag ofzo, dus we zaten niet meteen weer op volledige maaltijden binnen een week. Het is nu 4 weken na de loopsheid van jouw hond toch? Hopelijk merk je dan ook binnen de komende 2 weken of het beter gaat, als het niet nu al beter gaat. Want mijn hond was/is een rare  Maar ik vond het heel interessant dat die hormonen zoveel invloed kunnen hebben!

Ik vind het mooi dat je niet alleen kijkt naar hoe lang ze alleen kan zijn, maar vooral ook naar hoe ze zich daarbij voelt. Liever kortere momenten waarop ze echt ontspannen is dan drie uur waarin ze voortdurend op haar hoede blijft. Je hoeft het niet te forceren; vertrouwen en rust opbouwen kosten soms tijd.

Ik heb het zelfde momenteel, ik heb dan een jonge puber reu van 10+ maanden en ik ben ook nog eens recent verhuist. Hij kan prima bij mijn moeder alleen, maar in mijn appartement vindt hij het reuze spannend. 

Ik ben ook weer van nul moeten beginnen, gezien zijn leeftijd is dat ook niet zo vreemd. Zijn moeder die ik heb en bijna 5 jaar is, had ook rond haar loopsheid een periode dat ze durfde te blaffen en onrustig was. Nu kan ze prima alleen, zij boeit het niet zo veel als ik de deur uit loop. 

Maar mijn jonge reu, daar kwam ik zondag wel achter toen ik heel even naar de winkel wilde. Ben  weer snel naar binnen gegaan want een wolf was er niks bij. Toen vanuit dat punt 3x geoefend om de deur uit te gaan en bij de 3e keer kon ik even naar de winkel. Camera continue aan gehad op mijn telefoon zodat ik hem kon monitoren. Hij lag op de bank en lag na mijn idee al een stuk ontspannener zonder gepiept of joelen, dat is al een klein succesje op 10 min. Nu is het gewoon succes momentjes winnen en als is dat maar een paar minuten en laten zien dat er géén wereld vergaat als ik de deur uit ga. Ik ben ook aan het oefenen dat de jas aantrekken niks betekend, dat het niet betekend dat ik dan altijd de deur uit ga. Ik merk dat dat ook ergens onrust creëert.