Ik had een australian shepherd met epilepsie, heb haar 2022 in laten slapen, niet vanwege de epilepsie, maar haar lichaam was op.
Zij kreeg haar eerste epileptische aanval toen zij 5 jaar en 2 maanden oud was, liet haar inslapen toen ze 11 en 8 maanden oud was, was tussendoor geen gemakkelijke periode, vooral in het begin niet.
Mijn aus kreeg elke 3 weken 3 tot 4 aanvallen binnen 24 tot 36 uur, soms zelfs nog wel meer aanvallen.
Mijn aus kreeg als eerste medicatie Pexion, hier werdt ze overgevoelig voor geluid van en enorme vraatzucht, en Pexion is geen geschikte medicatie bij honden met cluster aanvallen.
Toen wij bij neuroloog Paul Mandigers terecht kwamen moest de Pexion afgebouwd worden, en kreeg mijn aus kaliumbromide (libromide), ook deze had bijwerkingen, ze werdt slapper in haar achterhand, dit is na een poosje wel minder geworden maar nooit helemaal weggegaan.
De libromide alleen deed niet wat het zou moeten doen, ze had nog steeds elke 3 tot 4 weken meerdere aanvallen 1 keer zelfs 5 dagen achter elkaar, toen is ze een nacht opgenomen geweest bij de dierenarts, en in slaap gebracht om tot rust te komen, toen kwam er een 2de medicatie bij (levetiracetam, een humaan medicijn), ook hier werdt ze weer wat wankel van, maar dat werdt na een poosje wel weer minder, en ook de aanvallen namen af, we konden in plaats van aanval vrije weken, aanval vrije maanden gaan tellen, toe ze een maand of 14 aanval vrij was, kreeg ze het jaarlijkse bloedonderzoek, haar leverwaardes waren te hoog, waardoor 1 van de medicijnen iets afgebouwd werden, helaas ging dat weer mis, en kreeg ze net voor ze 18 maanden aanvalvrij was weer aanvallen, weer 3 tot 4 per keer, en helaas dat elke 10 tot 14 dagen.
Toen kreeg ze naast de libromide, en de levetiracetam er nog phenoral (fenobarbital bij), de libromide werdt iets afgebouwd, nu stond ze weer minder stevig op haar achterpoten en viel ook regelmatig om, als mijn andere aus of de flatcoated retriever van mijn ouders tegen haar aanliep.
Dit werdt na een maand of 2 wel weer minder, maar ze bleef altijd wel wat slapper in haar achterhand.
Na een half jaar ging het op deze combinatie van medicatie erg goed, en heeft ze tot wij haar in lieten slapen geen aanvallen meer gehad, ze was toen bijna 25 maanden aanval vrij.
Afbouwen van medicatie was bij mijn aus geen succes, en wij hebben de bijwerkingen er maar bij moeten nemen.
Zij was alleen nooit sloom, zat energie genoeg in, en speelde tussendoor ook nog met mijn andere aus en de flatcoated retriever van mijn ouders, als we haar na een aanval niet mee wilde nemen op wandeling, was ze het daar niet mee eens.
Wij vonden het vooral vervelend dat sinds zij epilepsie had, ze erg vocaal was geworden, van een hond die nooit blafte, naar een hond die om alles en niks blafte.
Toen ze net epilepsie had heeft ze zelfs nog flyball training gehad, en zelfs nog 1 of 2 wedstrijden gelopen, totdat ze aangaf dit niet meer te kunnen handelen, wilde alleen nog maar in de bench liggen, terwijl ze daar eerder nooit in wilde.
Nu is geen 1 hond hetzelfde en is vergelijken erg lastig, maar dit is in ieder geval mijn verhaal en ervaring met een hond met epilepsie.
Als je Facebook heb, kan je je eventueel aanmelden in de facebook groep epilepsie bij honden en katten.