" Ik ben (bij reuen) geen voorstander van castreren tenzij medisch noodzakelijk. Ik zou hem dus intact laten. Een hond is sowieso pas na 3 jaar lichamelijk en mentaal volledig uitgegroeid en ik zou dus minimaal wachten tot die leeftijd. De kans dat je karakter om buigt (je geeft aan dat die bij jouw hond niet hef geval is) is klein, en kan bepaald gedrag zelfs verergeren. Niets aan doen dus. "
Hier ben ik het volledig mee eens. Gedrag is iets wat te maken heeft met opvoeding en management.
Ik heb mijn intacte reu prima kunnen leren om niet overal tegenaan te plassen (wil hij wel, maar als ik bij de intentie "nee" zeg, doet hij het niet)
Hij is een stoere jongen, en andere reuen vindt hij niet allemaal leuk. Dus zodra ik zie dat hij spanning in zijn lijf heeft bij het zien van een andere reu, roep ik hem bij mij, en hij komt altijd.
Een loopse teef? Als ik hem roep komt hij 9 van de 10 keer meteen terug. Een enkele keer moet ik hem even halen.
Ik heb veel reuen gezien die na hun castratie nog maar een schim waren van de hond die ze eerder waren: vreselijk onzeker, en uitvallen naar andere honden. Jammer.
Ik had vroeger een kennis met een boerboel reu die toen hij eenmaal volwassen was niet meer te vertrouwen was met andere reuen. Met zo'n.type hond, die echt een gevaar werd voor andere honden, vind ik het terecht om hem wèl te castreren. Dat is gelukkig ook gebeurt.
Maar inderdaad vóór de volwassenheid is mi niet nodig, en ook heel slecht voor de ontwikkeling, fysiek en mentaal.